гирифт. Сӯи ӯ дигар бо тарс нигоҳ мекарданд. Пойҳои Наботро ларза гирифтанд, вақте ки ӯ роҷеъ ба ин шӯхӣ шунид. Баъди ба хона омадан, кори аввали ӯ карда ин шуд, ки милтикро пинҳон сохту аз ҳамон рӯз хобро гум карду ба хомӯшӣ пардохт. Ойа аз ин овозаҳо хабар надошт. Аммо эҳсос намуд, ки мардум нисбати ӯ бо назари эҳтиёту ҳамдардӣ менигаранд.

Дар халқ мегӯянд: сухани нек дар як пай меистад, бад бошад, зуд ба дуриҳои дур меравад.

Ҳамсинфи Ойа — Саҳатлӣ баъд аз адои хизмати аскарӣ ба хона баргашта, дар қатори дигар навигариҳо аз шавҳаркунии бадбахтонаи ишқи нахустини худ бохабар гардид. Буд як замону аз хотир фаромӯш нашудааст,... вақте Саҳатлӣ танҳо бо ёди Ойа зиндагӣ мекард. Ӯ ҳини солҳои бачагӣ аз Ойа хушаш намеомад. Тамоми солҳои мактабӣ онҳо паси як миз нишаста буданд. Баъдан Саҳатлӣ волидайнашро розӣ кунонд, то ба хонаи Ойа хостгорӣ бираванд. Ҷавоб гирифтанд, ки арӯси мазкур бо як ҷавоне аз деҳаи ҳамсоя табодули дидор карда... Ва каме ҳам баъд онҳо издивоҷ карданд. Саҳатлӣ аз тамоми духтарони дигари пешниҳоднамудаи падару модараш саркашӣ карда, барои идома додани хондан ба шаҳр рафт. Дар он ҷо ба кор пардохт. Дар охири ҷанг ӯро барои адои хизмат ба аскарӣ ҷалб намуданд. Баъд аз адои хизмати аскарӣ ба деҳаи азизаш баргашт. Падару модар шодона барои арӯсӣ тайёрӣ медиданд. Аммо Саҳатлӣ ҳеҷ наметавонист барои худ арӯсе интихоб кунад. Ӯ дар бораи носозгории зиндагии Ойа бо шавҳараш шунида, худ ба худ ба суруре роҳ дод. Медонист, ки волидайнаш ҳеҷ гоҳ ба ӯ розӣ намедиҳанд, зеро бо зани аз шавҳар ҷудошуда зиндагии ҷавони наврӯзгор мумкин нест. Ва ӯ тасмим гирифт, бигузор ҳар кас чизе хоҳад гуфтан гирад, бо Ойа на дигарон, балки ӯ зарурат дорад.

Барои шахси ӯ бошад ҳар парӣ ҳам дар назди Оя ҳеҷ аст. Ва ӯ пинҳонӣ ба Гочук роҳ гирифт, то боре бо Оя мулоқот созаду дарди дил намояд.

Ягон як-якуним моҳ ӯ чун ба хизмат ба он деҳа мерафт. Як дафъа ҳатто тавонист, ки ба хонаи Раҷаб чун як муовини захирагари пашм аз ноҳия, ворид шавад.