ба ӯ нигоҳ накарда буд ва хост ба ӯ чизе бигӯяд... Падараш чӣ гуфтан мехост? Модараш чӣ... Ва худи ҳамин савол чандон хуб набуд, ки онҳоро, азизонашро, аз ҳам бо ду қисмати ноҳақу нобаробар ҷудо кард... пас ба ин савол чӣ гуна бояд ҷавоб дод? Ӯ мехост, ки бо ҳардуяш якҷо зиндагӣ кунад, бо падару модараш, — ҳамин тавр бояд гуфт? Не лозим нест, онҳо мехоҳанд, ки ӯ якеро интихоб кунад.

Пӯлод чашмонашро ба фарши тахтагини пур аз роғу ларзонак, ки аз фарши мактаб ҳам бадтар буд, давонда хомӯш меистод. Фаршҳои тахтагин ягон-ягон буданд, зеро аз ҷойҳои дур меоварданду ба корхонаҳои хеле зарурӣ истифода мекарданд... Не, ӯ ба онҳо чизе намегӯяд.

— Хайр, — гуфт сардор ва садои курсро баровард, — хӯб, Пӯлодҷон, бигӯй ки ту бо модарат хуш мезистӣ?
Ту ӯро... э-э... дӯст медорӣ?

Пӯлод андеша накарда ба як осонӣ сар ҷунбонд:
Хайрият, ки бо як савол рӯшанӣ андоза... — Хайр шуд.
Намоянда гувоҳӣ медиҳад? Он зан саросема ва хомӯшона ва каме бо ишорати нимтаъзим фаҳмонд, ки албатта гувоҳӣ медиҳад. Баъд падару модарашро хонданд.

— Х-ш,.. суди... э-э мо хоҳиши кӯдакро фаҳмида ӯро бо модараш мегузорем. Ё не, намоянда?

Ва хонуми намоянда бо имои сар тасдиқ кард.

— Саволҳо нест? Дороиятонро худатон тақсим кунед?

— Худамон — бо дағалии гуфт падар. Дастонаш асобагалро фушурда меларзиданд. — Шумо ҳамаашро дуруст хулоса кардед...

— Мо бе шумо ҳам мефаҳмем, ки дуруст кардем.
Ба мо хайрхоҳии шумо ҳам лозим нест, худамон роҳашро меёбем, — сарашро боло накарда, гуфт он марди бемӯй ва рӯяшро сӯи раис гардонд. — Ана ҳамин хел.
Назорат кунед.

— Албатта, муҳтарам, албатта...

Онҳо хомӯшона бармегаштанд, — модар пеш-пешу
падар ва Пӯлод ба ҳаракатҳои иллатдори ӯ ҷафсуда
аз пушташ. Онҳо бесадо меомаданд, зеро мавзӯи гапзадан набуд. Ба ҷон онҳо ҳамаашро суд гуфт. Чеҳраи