ҳазорон нафар, ки барои тамошои маросими пурсупурси Иди Лола аз атрофу акноф ва дуру наздик омада буданд, акнун ҷанозахон шуданд.

Созу суруд ин маротиба садо надод дар Иди Лолаи Исфара.

Маросими Иди Лола бо хун ҷӯлида ва ҳамаро ҳайратзадаву пақар карда буд, хосатан қаҳру газаби узви дастаи мақоми чойхонаи Қорӣ Носир ва хоса қаҳру газаби Камолиддинро аз ҳаду худуд гузаронида буд. Ва ин қаҳру газаб ба онҳое равона шуда буд, ки ин кушторро ба амал оварда буданд.

Аз ин боис Камолиддин бо як дастаи милисионерҳои халқӣ ҳамроҳ гардида, барои қотилонро дастгир намудан ва ба онҳо ҷазо муқаррар кардан рафта буд.

Акнун шабу рӯз аз паи дуздону қотилон мегашт, то онҳоро дастгир намуда, оварад ва баъди ин Исфаразамин нафаси сабук ва озод кашида тавонад ва маросими Сайри Лола ва идҳои дигар бо хун ва бо мотам олуда нагардад.

Аҷибаш дар чизи дигар ҳам буд: нафаре, ки дастаи ҷаллод сохта, хунрезиву бедодӣ карда ва ҷабру зулмро ба мардуми баумеди тарабҷӯ раво дида буд ва ин корро идома ҳамедод, Умар ном дошт.

-Умари Дузд бо Умар Ҳофиз ҳамном, аммо бинед, фарқашон аз замин то осмон, -чунин гуфтугӯ ба амал меомад миёни мардуми Исфаразамин.

Бо вуҷуди ин Умар Ҳофиз дар ҳиҷолату андеша мегашт, ки ин ҳамаро касе мекунад, ки ҳамноми худаш буда. Ҳол он ки Умар Ҳофиз тамоми умр барои хушноми зиндагӣ ба сар бурд, созу наво ва шашмақом як ҷузъи зиндагии худаш буд ва онҳоро ҷузъи зиндагии дӯстону ҳавохоҳони ин ҳунар медонист; вале ҳамноми худаш — Умари дигар мақомдонҳоро мекушт, мақомхонҳоро аз миён мебардошт, онҳоро бо хуни худашон ҷӯлон мекард. Ҳуллас ба ҳунарвароне зарару зиён меовард, ки Умар Ҳофиз бастаи онҳо буд, ба онҳо эътиқоди беҳад дошт, худашро низ як ҷузъи онҳо мешуморид, онҳоро низ як ҷузъи худаш медонист.