-Ун зиёнкорро ту накушта, Худо куштааст, рӯҳи гузаштагон кушта.
-Ҳоло вай зинда! — суст намеомад Мирзо, ки қасдашро ба охир расондани буд. — Пас ба куштани вай рафтани ман зарур.
-Аз чунин фалаҷ шудан касе нахеста ва раҳо наёфта, ки вай хеста ва ё раҳо ёфта бошад.
-Ман корамро ба охир нарасонам, ором намегирам!
-Кушташударо намекушанд. Ун роҳбар акнун зиндаи аз мурда бадтар!
-Кӣ медонад, шояд табобат ёбаду...
-Агар шифо ёбаду ба по хезад, ба номи Худо қасам, ки ман писарат Солеҳро ба ӯҳда мегирам, баъд ту медониву сарату савдоят ва кори мехостаат... Вале алҳол... Алҳол, ки роҳбар нимҷон хобидааст, ман писари туро ба гардан гирифта наметавонам. Ҳарчанд ба ту эҳтиром дорам, писаратро мисли фарзанди худам дӯст медорам, аммо акнун писари туро ба гардан намегирам. Барои ҳамин инро пеши худат мемонаму меравам...

Каси омада баромада рафта буд...

Роҳбари фалаҷшуда бошад ба як рӯзи дигар накашида, ҷон ба ҷаббор супорид.
Мирзо китоби қадимаеро кушода, чашмаш ба ин ғазали Рӯдакӣ афтод:
Исо ба раҳе дид яке кушта фитода,
Ҳайрон шуду бигирифт ба дандон сари ангушт.
Гуфто, ки «Киро куштӣ, то кушта шудӣ зор?
.......................................................................
Ангушт макун ранҷа ба дар кӯфтани кас,
То кас накунад ранҷа ба дар кӯфтанат мушт....»

...Ҷисми сарвари фавтидаро ҳамчунин ба хок супориданд, балки ба қабристон супориданд. Роҳбаре, ки ба қабристон супоридани ҷисми худашро шояд ягон маротиб пешакӣ андеша намекард ва ба хотир намеовард ва болои хоки рафтагон худашро ғолиби ҳамешагӣ мешуморид.
Вале вай ҳам ғуломи абадӣ гардида буд анак дар гӯрхона ва ӯ ҳам монда буд инак зери гӯрпуштае бо тарзи абадӣ.