Камол, Ҷомӣ, Соиб ва Бедил барин адибон гардонид. Дар бештари матнҳое, ки бар ғазалиёти шоирони фавқуззикр сурудааст, Одина Ҳошим пеш аз ҳама ба таровати сеҳри сухан, дурри маъниву ситоиши инсони комил диққати хосе додааст ва ҳар кадоми онро бо лаҳну таровише сурудааст, ки қалби инсонҳоро тасхир карда, рӯҳу равонашро таскин бахшидааст.

Одина Ҳошим ба ғазалиёти шоирони классик ҳеҷ гоҳ рӯякӣ назар накардааст, балки дар интихоби дарки маънии онҳо заҳмат кашида, сирри онҳоро тавассути оҳнгҳои худ, барои муосиронаш ифшо сохтааст. Махсусан, ҳангоми сурудани ашъори Ҳофиз Одина Ҳошим бо асолати муҳтавиёти шеъри сеҳрангези Ҳофиз шак намеоварад ва баръакс тамоми таъбиру ибораҳои шоирро аз бар карда, ба онҳо оҳангҳое мебандад, ки фосилаҳои замониву маконии гузаштаву имрӯзаро дар худ пурра ифода мегардонанд.

Дар аксари чунин созҳо нақши серзамонӣ (полифония) мавқеи хос пайдо карда, эҳсосмандии наворо бо мазмуни шеър наздик месозад. Хусусияти мазкур дар ғазале, ки бо матлаи «Онон, ки хокро ба назар кимиё кунанд, Оё бувад, ки гӯшаи чашме ба мо кунанд» воқеъбинона мушоҳида мешавад. Дар ғазали фавқ, Ҳофиз сирри ниҳонӣ дорад ва ба «ғайб» муроҷиат менамояд. Овозхон бошад, онро бо навое ба самъи шунавандагон мерасонад, ки ӯро сари андешаву тааммули гузашта оварда, аз ҳар байт баҳри оянда сабақи омӯзиш мегирад.

Завқи отифагирёнаи Одина Ҳошим, дар интихоби шеъри рангини Ҳофиз ниҳоят баланд аст. Ӯ шеърҳоеро мепарастид, ки саропо ифодагари маърифати инсонанд ва бо арзишҳои аслии одати инсон наздикӣ доранд. Бинобар ин, дар ҳар як ғазали баргузидае аз Ҳофиз Одина Ҳошим оҳанги маърифат ва дарёфти камолоти инсониро эҳсос мекунад ва бо шеваҳои мухталиф ва нағмаҳои шӯрангез инҳоро иҷро менамояд.

Ба пиндошти кӯдамо, шеър ифодагари ҳолати рӯҳии инсон аст ва гасаллияти олами ботинии ӯ тавассути шеър сурат мегирад. Мусиқӣ бошад ин уқдаро пайваст месозад. Беҳуда Хусрави Деҳлавӣ нагуфтааст, ки «Илми мусиқӣ зи ҷисми назм некӯтар бувад». Одина Ҳошим низ дар