Вазифаи аломати вергул ва нуқтавергулро шарҳ диҳед.

МИЛЛАТИ ТОҶИК

Чунон аз истиқлол суҳбат ба миён меояд, пеши назарам таърихи пурфоҷиаву хуншори миллати тоҷик падидор мешавад; миллате, ки Худованд ӯро рӯи замини паҳновар, ҳосилхезу пурфайз, дар канори рӯдҳои хурӯшон, чашмасорони зулолу ҷӯшон, дар оғӯши кӯҳсорони пурганчу дарахтзорони пурмева ҷой дод; миллате, ки хиради кашфи асрор, ҷилои истеъдоди фавқулодда ва шоҳкориҳои фарзандони нобиғааш аз қаъри асрҳо то ҳанӯз оламиёнро дар ҳайрат гузошт; мардуме, ки чун офаранда ва ғизобахши маънии дар маснади сарчашмаи тамаддуни башарӣ нишаст; тоҷике, ки ҳазорон сол пеш қасру шаҳрҳо бунёд кард; пойдевори нахустин давлату вазоратҳоро гузошт, бо дили нарм ва пур аз меҳру шафқат бо қавму қабилаҳои кӯчманчиву саҳронишин тарзу усули зиндагии инсонвор, маданияти истифода аз неъматҳои табиатро омӯзонд; қавме, ки рушди илму адаб, риояи адлу инсоф ва ишқу вафоро парчаму ҳадафи рӯзгори абадӣ донист... (127 калима)
Абдулҳамид Самад