3. Меҳмони нохуш

Ман писари яккаву ягонаи падару модарам будам. Онҳо аз ман ҳеҷ чизро дареғ намедоштанд, хостагиамро ҳамеша муҳайё мекарданд. Пагоҳиҳо, пеш аз ба мактаб рафтанам, модарам ба наздам қаймоқ ва нон гузошта, мегуфтанд:

• Хӯр, писарам, аз қаймоқ дида чизи болаззаттаре нест. Рости гап, ки ман қаймоқро бо иштиҳо мехӯрдам, лекин ба шир даст намезадам.

• Ман шир намехӯрам, - мегуфтам ба модарам ва косаро он тарафтар гирифта мемондам.

Боре падарам ба ман муроҷиат карда, номуайян гуфтанд:

• Писарам, агар шир хоҳӣ, гирифта хӯрдан гир...

Ман тааҷҷуб кардам. Охир, падарам хуб медонанд, ки ман ширро дӯст намедорам, агар маҷбур накунанд, ҳаргиз ба даҳон намебарам, - аз дил гузаронидам ман. - Чаро ин тавр гуфтанд? Лекин ба падарам ҷавоб додам:

• Ҳар рӯз шир? Ягон чизи дигарро ном баред.

Падарам ҷавоб надоданд ва ман ҳам таги гапро нафаҳмида, ба кӯча баромада рафтам.

Аз байни ду-се рӯз гузашт. Ман дар рӯи ҳавлиамон, ки хеле васеъ аст, бо ду нафар ҷиянчаҳоям бозӣ мекардам, дидам, ки падарам ба ошхона даромаданду боз ҳамон лаҳза давида баромаданд.

Ман бо тааҷҷуб ба падарам нигаристем. Дар рӯяшон хун намонда буд, худашон дарақ-дарақ меларзиданд. Ниҳоят чуқур нафас гирифта, ба зӯр як калима ба забон оварданд: - Мор!

Дари ошхона кушода буд ва ман морро барҷало дидам. Мо дар ошхона дар табақи калони чӯбин, ки ба чорбанд овезон буд, шир нигоҳ медоштем. Мор чи қадаре ки хостааст, шир хӯрда, акнун ба воситаи ресмон ба шифти ошхона мебаромад.