Вай дигар ба падараш муроҷиат намекард ва ҳама корро аз худаш дониста бо чолокӣ ба ҷо меовард. Кас гурусна бошад, хӯрок мехӯрад, вақте ки сер шуд, чой менӯшад. Шамсӣ баъди андеша қумғони чӯяниро пури об карда, ба лаби оташ гузошт, баъд ҷорӯбро гирифта, рӯи хона ва ҳавлиро рӯфта тоза кард.

• Шамсиҷон, - гуфт падараш, - чӣ шуд, ки ту якбора ба дасту по шуда мондӣ?

Шамсӣ лаҳзае хомӯш истода, ҷавоб дод:

• Охир, модарам аз кор монда шуда меоянд... Бояд ман...

• Бояд ту ёрӣ диҳӣ, - луқма дод падараш ва илова намуд. - Ин ёридиҳии ту фақат ҳамин рӯз аст?

• Не, - ҷавоб дод Шамсӣ сар ҷунбонда, - минбаъд ҳар рӯз ба модарам ёрӣ медиҳам.

• Ин тавр бошад, бисёр хуб, - гуфта монд усто Нодир ва ким-чӣ илова карданӣ буду худро нигоҳ дошта, ба дигар тараф назар афканд.

• Дада, дадаҷон... - ба ногоҳ фарёд кард Шамсӣ ва худро ба оғӯши падараш партофта, гиря карда фиристод.

• Бас кун, писарам, бас, - гуфт усто Нодир, сари писарашро сила карда. - Ман ҳамаашро медонам...

• Ман тайёрӣ мебинам, дадаҷон, ман... - мегуфт Шамсӣ фиқ-фиқ гиря карда, - ман... ба синфам намемонам... Не, намемонам!

Ин суханҳо аз қаъри дили Шамсӣ садо медоданд ва дар бораи ба як қарори қатъӣ омадани ӯ гувоҳӣ медоданд. Ба ин усто Нодир ҳам боварӣ дошт. Вай фарзанди азизашро сахт ба оғӯш гирифта, гуфт:

• Ман боварӣ дорам: ту, албатта, имтиҳонатро месупорӣ ва дар назди ҳеҷ кас сурху сафед намешавӣ.