карда, «Алвидоъ, рафиқони ҳамярокам!» гуфт. Ҳамин дам овози марде шунида шуд, ки мегуфт:

• Ҳой партизанҳо! Шумо аз отряди Кононенко? Андрейкаи ман ҳамроҳи шумо будааст, илтимос ӯро ба ман нишон диҳед. Ман - падари Андрейка...

Аз шунидани ин овоз Маруся саросемавор бо мӯйҳои парешон ҷаста аз ҷой хест. Марде андаке лангида саросема-саросема қадам зада, ба роҳгузарҳо муроҷиат мекард. «Оре, ин падари Андрейка, Степан Сабуров», - гуфт дар дил Маруся ва ҳангоме ки мард ба сари қабр расид, вай «Степан амак!...» гӯён бо нолаи ҷонкоҳ худро ба оғӯши ӯ андохт.

Мард гӯё аз рӯй додани воқеаи мудҳише пай бурд, ки ранги рӯяш парид, дарақ-дарақ ларзидан гирифт.

• Ту кистӣ, духтарам? Андрейкаи ман куҷост, Андрейка?...

Марияро гиря гулӯгир карда буд, гап зада наметавонист. Партизане дасташро ба китфи Степан Сабуров гузошта бо овози гирифта гуфт:

• Бубахш, бародар, ҷанг-ҷанг аст ва бе қурбонӣ намешавад...

Ҷанговари дигаре илова кард:

• Андрейка қаҳрамонона ҳалок гардид, - ин вай хоктудаи қабрро нишон дод, - қабри ӯ...
• А?! - наъра зад Степан ва ҷасадашро ба рӯи хоктудаи қабр партофта ба нола даромад: - Андрейка, азизакам, ҷонакам... Ман ба дидани ту омадам... Чаро ту... Оҳ, мани бадбахт...

Аз нолаи ҷонкоҳи Степан дигарон ҳам беихтиёр ашк рехта, сар хам карданд. Роҳгузарон ин ҳолатро дида, аз роҳ бозистода мепурсиданд: «Киро дафн кардед?»
Партизанҳо ба ҳурмати хотираи Андрейкаи диловар бо дили пур аз андӯҳ сар набардошта ҷавоб медоданд:

• Қаҳрамононро!