• Кифоя, Василий, кифоя, - ҷавоб дод Харитон-амак, - Ана, давои дарди гулӯ ҳам ёфт шуд. Равған мекардем-дия.

Ҳама хандиданд.

Маруся омада монд ва он чиро, ки дар рӯи миз буд, дида пурсид:

• Шабхӯшӣ мекунед магар?

• Не, - ҷавоб дод Василий сар ҷунбонида, - тӯй дорем.

• Чӣ хел тӯй?

• Марусяҷонро ба граф Генрих ба занӣ медиҳем.

Маруся қаҳ-қаҳ зада хандид.

• Ана гап дар куҷо, - гуфт ӯ ба яке аз курсҳо нишаста. - Бояд тӯй хуб гузарад.

Кадоме аз партизанҳо гуфт:

• Албатта, ду даст пеши бар ором намешинем, хизмат мекунем, хонум.

• Ташаккур мегӯям.

• Ханда-хандаю кор-кор, рафиқон, - гуфт Василий диққати ҳамаро ба худ ҷалб карда. - Биёед, аз хусуси амалиёти дарпешистода гап мезанем.

Вай рӯяшро ба Маруся гардонид.

• Фардо, эҳтимол баъди нисфирӯзӣ, ба ин ҷо ҷонишини коменданти истгоҳи роҳи оҳани Чернухино шиноси деринаамон ҷаноби Генрих меояд. Вай барои дар наздикиҳои Лукашино сохтани истеҳком ҷо интихоб менамояд. Вазифаи мо: бояд ҷаноби Генрихро «хуб истиқбол» гирифта, баъд сиҳату саломат ба қароргоҳи отряд расонем.

Маруся китф дарҳам кашида гуфт:

• Намефаҳмам: «истиқбол», «сиҳат саломат»...

Василий фаҳмонд:

• Омадани Генрих аниқ. Вай дар ин ҷо албатта вақташро дар хонаи ту мегузаронад. Ту кӯшиш кун, ки Генрих бисёртар нӯшад, маст шавад. Харитонамак