Степан як-ду қошуқ шӯрбо хӯрда, Варвараро ба оринҷаш нихта кард. Варвара низ нӯшид. Степан бошад, ба истаконҳо боз арақ рехта, ба гапаш сар кард:

• Ба панҷ коса нею ба чор коса хӯрок оварданат қариб дуруст баромада буд...

• Намефаҳмам, ки чиҳо мегӯй, Степан, - гуфт бо тааҷҷуб Варвара.

Степан қаҳқас зада хандид.

• Қариб ба он дунё фиристода буданд, мефаҳмӣ, ба он дунё!

• Фашистон?

• Не, одамони худамон.

• Чи хел?

• Ҳангоми ба хона омаданам дар роҳ дарафтоданд, дастҳоямро бастанд, ба даҳонам латта андохтанд ва акнун ҷасадамро кашола карда, ба назди симчӯб мебурданд, ки ба бахтам Миша-бобо омада монд. - Вай арақи истакони дуюмро низ холӣ кард.- Пирамард халос кард.

• Ҳа, лаънатиҳое, қасди овехтан доштанд-а?

• Қасд-а. Агар Миша-бобо намеомад, яқин меовехтанд ва ҳозир ман ҳамроҳи шумо дар ин ҷо неменишастам. Вақте ки бачаҳо хоб рафтанд, Степан Варвараро меҳрубонона ба оғӯш кашид ва аз пешониаш бӯсид.

Варвара:

• Гапе гуфтан мехоҳӣ. Ҳамин тавр?

Степан:

• Оре.

Варвара:

• Гап зан, гӯшам ба ту.

Степан:

• Варвара, ман бояд аз ин ҷо равам.

Варвара:

• Куҷо? Назди комендант?