Мехоҳад маъниҳои дилрабои таронаҳо бо забони шеър ифшо шаванд, аммо андешаварзии амиқ собит мекунад, ки шеърияти баланди таронаҳо дар тарона будани онҳост, агар онҳоро ба назм дароварем, сохтаву сунъиву берўҳ мешаванд. Яъне, андеша қолабро баргузидааст ва бо он буданаш зебост.
Дар илми адабиётшиносии мо низ ин бахши муҷаллои наср камтар мавриди пажўҳиш қарор гирифтааст. Оянда умед бар он мебандем, ки тарона таҳқиқ шавад ва намунаҳое аз осори Латофати азиз дар чунин рисолаҳо бо хати сурх муаррифӣ шаванд.
Дар охир содиқ ба масали «Атр он аст, ки худ бигўяд, на ин ки аттор бигўяд», чанд намуна аз таронаҳои хушу шоиронаро пешкаши дили худам мекунам, бале ин китобча, ин навиштаҳои парешон аз дили ман ва барои дили мананд. Бигзор, заррае аз самимияти маро ба қаҳрамони иншои озодам – Сабрин ифшо созад.
Аз ин зеботарин, шоиронатрин таронаҳо чанд лаҳза лаззат мебарем:

Аз кўчаи шинос гули қадамҳои туро дар нигаҳ ҷамъ мекунам.