Аввал дар гузоштани ном ба китоб сахт ранҷ кашидам.
Бисёр мехостам, ки ном аҷиб бошаду барои шеърҳои шогирдонаам чун шиноснома хидмат кунад. Ҳамин байти Баҳор овардани ман нест осон, Ба мисли турнаҳо роҳам дароз аст сабаб шуд, ки ибораи «Ҳамроҳи турнаҳо»-ро бисозам. Муаллима аз ин ибора истиқбол кард, аммо таъкид варзид, ки вожаи «ҳамроҳ» шоирона, яъне он қадар ҳам боназокат нест. Ниҳоят баъди сукути рўҳонӣ бо шодмонӣ садо баровард:
«Ҳамболи турнаҳо»! Ба ман ҳам бисёр писанд омад, роҳ зебост, аммо бол назокату нармии дигар дорад. Ниҳоят дар номгузории аввалин фарзанди маънавии ман, яъне китоб Латофати азизам бо шоистагӣ ҳисса гузошт.
Ин китобча, ки маро минбаъд тавассути он ба узвияти Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон пазируфтанд, агар муаллима набуд, ҳаргиз нашр намешуд. Маблағи чопро низ ин бонуи хушдил пардохт ва ҳатто дар рўзи базми хонадоршавии банда садто китоби маро бурда, байни иштирокчиёни базм тақсим кард.
Дуруд, ба чунин дили бузург ва дасти кушод, ба чеҳраи кушод мисли китоб!