Бо ту чун санги гўр меафтам,
Зиндагӣ то чу ишқи нотакрор
Бо замин умр бинаду одам.

---

Кастонаи ошуфтаи ошуфтадилам,
Якдонаи ман, бодаки субҳонаи ман.
Лабҳои ту, гўӣ, қаламе тарбуз аст,
Аз бўсаи сероби ту ҷонам равшан.

Девонаи ман! – Тугмаи нори ту куҷост?
Ду дона ҳамон гандумаки навпайдо.
Ду моҳ бихоҳам ба ду бурҷи мухтор,
Бинҳода ба фарқи сарашон тоҷи тило.

Девонаи ман, гули ба гул бўида,
Аз наҷм ба наҷм бо ҳавас ҷўида.
В-аз мавҷ ба мавҷ мебарам бар ту ҳисоб.

Ҷонам ба фидои Каҳкашони камарат
Дил чини ба чин миёни абрўи тарат,
Торикию рўшаноият дорам дўст.

---

Овораи кўю дар будам, ишқ,
То омаданат ғарибу ноком.
Дар дидаи интизор ҳам, ишқ,
Олам на ҳисоб дошт на ном.

Як маҳфили хирае сари хоб,
В-он лўла, ки маҳ нишеманаш буд.
Бедард ҷудошавии шохоб
Бар рег саволи пураташ буд.
Буд холию гунгу ҷумла мурда,
Одиву фикандаву фусурда
Бегона буду чу ғайр мемонд.

Болои сарам чу файзи пойиз,
То файзи муҳаббатат наборид
Олам ҳама моли дигарон буд.

---

Боз мегардем сўи дар кунун, эй ишқи ноз,
Дасти зарпечак, хаёлам, сақфро печидааст.
Рафта бар болини нози ту паровартар зи ту
Нимарўзи лучи тобистон парў хобидааст.

Бўсаи оворагарди ман ҷаҳонро тай намуд:
Арманистон ҷуръаи нўши баҳори ноз буд.
Кафтари хушболи зангори ман аст ин Сейлон,
Янсизи – хатти ҷудоӣ байни рўзону шабон.

Гўиё чун мурғакони лоуболу оҷизе,
Лонаи дури баҳороғўши худ ёбем боз
Бояд акнун бигзарем аз баҳри шўри дилнавоз.

Ишқ ҳам натвонад охир ҷовидон парвоз кард:
Умри мо чун хастапире санги соҳилро нишаст,
Бўсаи мо ҳам ба сўи хонаи худ бозгашт.

---

Дур марав, дур марав як замон,
Бе ту маро рўз қиёматнишон.
Чашми ману дидаи вакзолиён,
Роҳи туву роҳи қаторай гарон.

Дур марав, дур марав як замон,