Ин хонаву баҳру парчами шоди фароз,
Сарсонии мову пушти девори дароз.
Инҳо, ки набуд набуд ба тан ҷони ба ноз,
Омад на садо, на рў ба рў шуд дари боз.

Охир дари худ ба мо сукунат бикшод,
Мондем қадам ба кулбаи нообод,
Ҳар сў каламуши мурда, хушбоши хамўш,
Дорад гила оби лўлаҳо ҳам пурҷўш.

Бигрист ба по ситода хона шабу рўз,
Бингар, ки нигоҳи нимроғи сияҳаш.
Бо ҷўяи тори тортан мерезад.

Ромаш бикунему зиндагӣ афрўзем
Ў, лек, дигар намешиносад моро.
Бояд ки шукуфад ў, вале нест ризо.

---

Ишқи ман, эй ишқи ман дарвозаи шабро бипўш,
Дар фазои тирафоме сайр кун ҳамроҳи ман.
Хобҳоятро бубар аз ёду дар чашмам биҷўш
Шав ба хоби ман, чу дар ҷўе дар ў паҳлў бизан.

Хайр, хайр, эй ранги дилгири фитода дар қанор,
Алвидои ҳар дами ту, алвидои нуру нор,
Алвидои ҳар шаби ту, ҳар чи буду шуд бадал,
Ассалом, эй соя, эй ҳамгонаи беаҳди пор.

Роҳи киштӣ то чӣ соҳил? Марг? Дарё? Рўзи нав?
Дар сафар пайванду дар хобам аз он наздиктар.
Мо шабу хунем гўё дар нигоҳи якдигар.

Ромише ё зиндагӣ ё марг ё бедорие-