ҚИТЪАҲО

Ошиқе мегуфт дар бечорагӣ:
«…Он парӣ бар дом осонам кашид.
Пайкари ман ҳамчу сўзан карду пас Меҳри худ бар риштаи ҷонам кашид…»

– Бар мўйи сафеди хочаи мо Аз ранги сияҳ фузун фитодаст.
Шояд ки зани ҷавон– ш бар ў Ҳусну тараби шоҳӣ додаст?
– Не, хочаи мо биёяд аз тўй, Ин «ҳусн» зи ҳирси барзиёд аст.
Аз авали шом то дами субҳ Сар ба куни дегдон додаст!. .
АЗ ФОЛКЛОРИ ДАРБАНД

Заранг гуфтааст: «Табардаста аз худам набарояд, ба ман ҳеҷ офат намерасад».

---

Хар мирад, ҷулу ҷувозаш мемонад.

---

– Дўғ назанед, чормағзи ман аз санги шумо наметарсад!

---

Алафи молхўрда аввал дар шикамбааш ҳазм мешавад.

---

Ба мурғ санг партофту пои худаш шикаст.

---

Хари дар борон монда гарм намешавад.

---

Хари пойбанд дур намеравад.

---

Пойдор мешавем гуфта, аз даст мондем.

---

– Саг бошӣ, аз почакам гир, ба гарданам чӣ мебароӣ?!.