Навҷавонӣ бо ҳама шўру шарар
Аз барам, ай ёри бепарво, гузашт.
Сар ба сар паймонаҳо бишкастаанд,
Аз сари мо низ бас савдо гузашт.
Дар хазони боғи ҷонам омадӣ,
Рав, ки ашки дидаам раҳпо гузашт!

ГУЗАШТ

Имшабам бо ёди ту танҳо гузашт,
Войи дил, боз аз раҳи савдо гузашт.
Умри ширинам ба талхӣ аз сарам
Дар хаёли ёри бепарво гузашт.
Дар ҳавои ишқи ту девонаам,
Дар дили ман ёди он лабҳо гузашт.
Дўст медорам туро, эй бевафо,
Аз лабонам ҳарфи «ё Раб»-ҳо гузашт.
Гулфишонам бо ҳама озори ту,
Гулфишон кай бе ҳазорово гузашт?
Ай Азизи Миср, қурбонат шавам,
Бин, чӣ бе ту аз сарам ин ҷо гузашт?
Хешро дар ҷодаҳо гум кардаам,
То Бухоро Зарфишониҳо гузашт.
Ту туро дарёфтам дар зиндагӣ,
Аз сари сахтам басе дарё гузашт.

ХУШ ОМАДӢ!

Сари шаб то ба саҳар биншинам,
Суратат пеши назар мебинам.
Дили ман майли висолат дорад,
Ишқи ту гашт кунун ойинам.

Зи куҷо омадӣ бар дили ман?
Ба сафо омадӣ бар дили ман.