Умуман ин тариқа ба кор бурдани қофия дар осори саромадони сухан фаровон дида мешавад; вале ин гуна қофиябандиро завқи адабии имрӯзӣ намеписандад.

2. Садонокҳои «ӯ», «у» ва «э», «е», «й» дар қофия

Вови маҷҳул — ӯ ва вови маъруф — у-и дароз, инчунин ё-и маҷҳул — э, е ва ё-и маъруф — й-и дароз гоҳе дар як байт дар қофия меоянд. Дар матбуоти ҳозираамон ҳар кадомро бо имлои худ ҷудо-ҷудо менависанд.
Масалан:

Сари чашма шояд гирифтан ба бел
Чу пур шуд, нашояд гузаштан ба пил.
(Саъдӣ).

Нури гетифурӯзи чашмаи хур,
Зишт бошад ба чашми мушаки кӯр.
(Саъдӣ).

Ҷавонон бигуфтанд: ин сур чист?
На мо мурдагонему ин гӯр чист?
(Савдо).

Вазни байтҳои якуму сеюм фаӯлун фаӯлун, фаӯлун фаӯл. Вазни байти дуюм: фоилотун мафоилун, фаилон.
Аз рӯи қоидаи арӯз бояд маҷҳул ба маъруф, яъне ӯ-и пурра ба у-и дароз, э, е-и пурра ба й-и дароз тобеъ шавад: бел-фил, кӯр-хур, гӯр-сур (якуми ин ҷуфтҳо пурра ва дуюми дароз аст).
Барои риояи вазни ҳиҷон дарозии сари калима ба ҳиҷон кӯтоҳ бадал мешавад:

1. Агар сарҳарфи ҳиҷон якуми калима яке аз садонокҳои а, у, и бошад, барои риояи вазн ҳиҷои дароз ба ҳиҷои кӯтоҳ бадал мешавад, ҳамчун: акнун — кунун, афгандан — фигандан, ишкам — шикам, истодан — ситодан, уштур — шутур...
2. Сарчаспакҳои би, на, ма дар аввали феъл барои риояи вазн ба ҳиҷои кӯтоҳи сари феъл омехта, ду ҳиҷои кӯтоҳ ба як ҳиҷои дарози оддӣ бадал мешавад, ҳамчун: бинамо — бинмо, нанавис — нанвис, манигар — мангар, бирабуд — бирбуд, бизидо — биздо, маситон — мастон...
   Ин ҳодиса дар вақте ки сарҳарфи феъл аз ҳамсадоҳои н, с, р, з, ш, ф ва г иборат бошад, рӯй медиҳад: набудан, зидудан, гузордан, шикастан ва монандӣ инҳо...
3. Калимаҳое, ки охирашон аз як ҳиҷои дарозии пурра иборат буда, дар охир ҳамсадои «х» доранд, мувофиқи талаби вазн ба ҳиҷои кӯтоҳ бадал мешавад: ҷоҳ — ҷаҳ, роҳ — раҳ, коҳ — каҳ, моҳ — маҳ, гоҳ — гаҳ.

1Хур — офтоб.