24. Хоҷу гуфтааст:
    Кай барканам дил аз рухи ҷонон, ки меҳри ӯ,
    Бо меҳр дар дил омаду бо ҷон бадар шавад.

Ҳофиз ин мазмунро бурдааст:
Ишқи ту дар замираму меҳру ту дар дилам,
Бо шир дар дил омаду бо ҷон бадар шавад.

25. Низомӣ гуфтааст:
    Май, ки ҳалол аст ба ҳар як мақом,
    Душмани ақли ту карда ҳаром.

26. Хусрави Деҳлавӣ мазмуни Низомиро бурдаасту ба дараҷаи латофати сухани Низомӣ нарасондааст:
    Оби инаб¹ ҳаст ҳалола ба ком,
    Феъли ту кардаш ба такаллуф ҳаром.

27. Бисотӣ гуфтааст:
    Дил шишаву чашмони ту ҳар сӯй барандаш,
    Мастанд, мабодо ки баногаҳ шиканандаш.

28. Урфии Шерозӣ ин мазмунро бурдааст:
    Дорам ба чашми ӯ дили андӯҳпешаро,
    Ғофил, ки зуд мешиканад, маст шишаро.

29. Дар санъати таҷниси зоид Қатрон гуфтааст:
    Касе ки раста шуд аз мӯи гашта буд чу мӯй,
    Касе ки хаста буд аз нола, монда буд чу нол².

30. Рашиди Ватвот гуфтааст:
    Дар ҳасрати рухсори ту, эй зеборӯй,
    Аз нола чу нол гаштам, аз мӯя³ чу мӯй.

31. Ҳофиз ин мазмунро бо таври маҳорати баланде ифода намудааст:
    Баски аз мӯи миёни ту ҷудо мӯидамам⁴,
    Танам аз мӯя чу мӯе шуду он мӯй намонд.

32. Шоҳин ин мазмунро дар чанд ҷо ба кор бурдааст:
    Дар мотаму мусибаташ аз мӯя шуд чу мӯй Аз нола ҳар ки пайкари ман ҳамчу нол ёфт.

¹ Оби инам — оби ангур, шароб.
² Нол — най, ной сусту борик ва миёнхолист.
³ Мӯя — фиғон — фарёд.
⁴ Мӯидан — фиғону фарёд кардан.