МАРЯМИ МУҚАДДАС

Нерӯи хоҳон будан ба модар-худой, парастиши модар, ҳимоятгар ва ёвар, дар ҳамаи маданият ва дину оинҳои гуногун пурзӯр буд. Дар Юнони Қадим ба Деметра ихлос доштанд, дар Осиёи Сағир ба Кибела, дар Мисри Қадим ба Исида. Вале дар симои Марями Муқаддаси насрониҳо бори нахуст ибтидои воқеии инсон — зан ва модар ба маънои офаранда таҷАССУМ ёфтааст.

Бори нахуст ҷомеа дарк сохт, ки сарнавишти зан хизмат намудан баҳри мақсадҳои олӣ, ба мисли пайвастани ӯ бо Зоти Мутлақ аст. Омадани одами нав ба дунё асрор ҳисоб мешуд, ки дар сароғозаш Модар меистад. Обистан гаштани духтари боисмат дар худ маънои бузургеро ниҳон дорад. Вазифаи модарии зан бевосита бо иштироки Парвардигор ҷомаи амал пӯшид, бе ягон таъсири дурушти қувваи заминӣ. Офаридгор, чи тавре ки маълум аст, Модари Исоро меҷуст, ба сони одами одӣ Модар интихоб мекард, то ки ӯ насласро идома бахшад. Дар китобҳои динӣ, ба мисли Инҷил тасвири Духтарак тахайюлоти муаллифонро он қадар зиёд фаро намегирад, вале дар апокрифи (асарҳои сюжеташон аз Таврот иқтибосшуда, ки аҳли калисо инкор мекунад) «Таърихи Иаков бобати тавлиди Марям» қаҳрамони асосӣ аз оғоз ҳамчун баргузидаи Парвардигор муаррифӣ мегардад.

Барои Падар на танҳо кудсияти худи Марям, балки эътибори қавмӣ ва ҳатто миллаташ низ муҳим буданд. Нахуст Парвардигор бо мӯҳри худ «бани Исроил»-ро нишона кард, баъд