ситту миа такассуре дар давоии хонандагон ва таваккуре дар рағаботи мустамеон зоҳир шуд ва хиёри ҳар тоифае ва беҳинагони ҳар табақае аз аимма ва машоих ва асҳоби қаламу арбоби сайф ва туҷҷору бозориён дар он рағбат намуданд ва ҷамоате аз пирон ва сулаҳо ва аҳли маърифат ва арбоби дил мулозими он шуданд. Ва ба баракати иҷтимои ҳимам ва маёмини иттифоқи азоим, инфитоҳе дар дилҳо ва иншироҳе дар синаҳо ҳосил меомад.

Дар аснои он, тоифае, ки чашми басираташон кӯр гашта буд ва назарашон аз ишроки олами рӯҳонӣ маҳҷур монда ва рӯй чунон ба дунёи данӣ оварда буданд, ки илми «мин ладуннӣ»-ро пушти пой мезаданд, чӣ модамӯён1 марди он даргоҳ набошанд ва беобрӯён гарди он роҳ набинанд. «Ва ҷаално ало қулубиҳим акиннатан ан яфқаҳуҳу»2 сифати лозимаи эшон шуда буд, «Ва саасрифу ан оётия-л-лазина ятакаббаруна фи-л-арзи би-ғайри-л-ҳаққ»3 мутобиқи аҳволи эшон омада. Маа-л-иллоти [12] куллиҳо хештанро аз акобири уламо шумурда, ноираи ҳасад дар дили эшон иштиёл пазируфт ва қосиди ин заиф шуданд. Ва касофати ҷаҳлу сахонати4 ҳукм бад-он ҳадд анҷомид, ки дар ҳаққи Ҳуҷҷатулислом Муҳаммади Ғаззолӣ қадҳу таън карданд. Ва ҳар чӣ дар ин маонӣ ғулувв бештар менамуданд, рағбати мардумон дар таҳсили ҳаққ зиёдат мешуд.

шеър

Ва изо арода-л-Лоҳу нашра фазилатин,

Туният атоҳа лаҳо лисона ҳасудин5.

1 Модамӯй – (мӯйкананда) он ки чун зан бигиряд.

2 Анъом, 6:25.

3 Аъроф, 7:146.

4 Сахонат - анбуҳӣ, ситабр ва сахт гардидан.

5 Чун Худой бихоҳад фазилати пӯшидаро ривоҷ диҳад, забони ҳасудонро бад-он мегушояд.