Абдурраҳмон Бадавӣ чакидаи корҳои илмии бештари ононро дар оғози китоби арзандаи худ ба номи «Муаллафоту-л-Ғаззолӣ» гирд овардааст, ки тарҷумаи гулчине аз онро дар ин ҷо хоҳам овард:

Аз Гошше¹, Макдоналд² ва Голдсиер³, ки бигзарем, нахустин ховаршиносе, ки дар китоби хеш зери унвони «Тартиби таърихии муаллафоти Ғаззолӣ» сухан гуфтааст, Луи Масиниён аст, ки замони таълифи осори Ғаззолиро дар чаҳор марҳила бад-ин тартиб танзим кардааст:

Марҳилаи аввал (478-484ҳ.) — китоби «ал-Ваҷиз»-и Ғаззолӣ дар ин марҳила таълиф шудааст.

Марҳилаи дуввум (484-488ҳ.) — ки Ғаззолӣ дар он китобҳои «Мақосиду-л-фалосифа» ва «Таҳофуту-л-фалосифа» ва «ал-Иқтисоду фи-л-эътиқод» ва «Фазоиҳу-л-ботиния»-ро навиштааст.

Марҳилаи севвум (492-495ҳ.) — Ғаззолӣ дар ин солҳо «Эҳёу улуми-д-дин»-ро, ки қаблан оғоз карда буд, ба анҷом расонида ва китобҳои «ал-Мустасфо» дар усули фиқҳ ва «Кимиёи саодат» ва «Минҳоҷу-л-обидин ило ҷаннати рабби-л-оламиин»-ро навиштааст.

Марҳилаи чаҳорум (аз соли 495ҳ. оғоз мешавад ва дар соли 505 ҳиҷрӣ (1111 мелодӣ) дар шаҳри Тӯс бо маргаш поён мепазирад). Ғаззолӣ дар ин солҳо ба нигориши китобҳои «Меъёру-л-илм» ва «Миҳаку-н-назар» ва «ал-Мақсаду-л-асно фи шарҳи асмоу-л-Лоҳи-л-ҳусно» ва «Аҷвибату-л-мускита» ва «Мизону-л-амал» ва «Ҷавоҳиру-л-Қуръон» ва «ал-Мункиз мина-з-залол» ва «Илҷому-л-авомм» ва теъдоде китоб ва рисолаҳои дигар пардохтааст.

¹ R. Gosche
² D.B. Macdonald
³ Goldziher