Ба чӣ хаёл рафта, гуфтам, ки калон шавем, ману ту зану шӯ мешавем. Чӣ гуфтӣ? – гуфтам.
– Кай калон мешавем? – пурсид вай дастама сар дода.
– Кай? Баъди се рӯз синфи дуввума тамом кунем, – гуфтам. Дигар чизе гуфта натавонистам. Малика дар кунҷи портфелаш барои бозӣ доимо ду кило барин сангчаҳои рангоранг бардошта мегашт. Ана бо ҳамон портфели вазнин чунон кӯфт, ки варами чашмам баъди даҳ рӯз гашта бошад ҳам, кабудиаш то чиллаи тобистон нарафт.
Ин гапҳоя ба ёд овардаму ба чӯраҳо гуфтам:
– Хонаи Малика ҳам дур. Ними Ҳисор барин. Дар охири маршрути автобуси 18.
– Э, сода, автобус бошад, шуд-дия. Дар як соат ба гараж мерасӣ.
Ба хонаи Малика ҳамроҳи бобом рафтем, чунки вай ба Малика ҳам бобо. Бобом аз дур даромад карда омад. Ҳӯ-ӯ як шеър ҳаст-ку дар бораи дӯст? Дӯсте ки гирад дасти дӯст дар парешонҳолию... боз чӣ... Ҳа, дар парешонҳолию дармондагӣ. Ҳамун шеъра хонд. Сонӣ гуфт, ки Нур дар наздикиҳои хонааш гараж созад, ин иморат ба ту мемонад, ошхона мекунӣ, ё анборча, ё дигар чиз.
– Ба мо анборча-манборча лозим не, – гуфт Малика. – Акаам (вай мана ака мегӯяд, акнун ақлаш даромадааст)...
Акаам мошин харидааст, ману ин кас (шавҳараша гуфт) хурсанд. Ҳавлӣ калон, ҳар чӣ хоҳад, сохтан гирад.
Баъди мошинхарӣ бобом аз нафақапулиаш андак-андак ёрдам мекард. Дар зиёфате ки ману ӯ аз ҳамон пул оростем, маслиҳат пухт.
– Ҳашар карда, гараж месозем, – қарор доданд ҷӯраҳо.
– Аздусар пул даркор, – гуфтам бо умед ба сӯи бобом нигоҳе афканда. Лекин ӯ бо шона задани ришаш машғул буд.
– Ҳаракату баракат. Ту сар кун, он тарафаш осон, – гуфт Ориф.
– Усто даркор не. Ман ҳастам, – гуфт Исмоил. Дар лабораторияи мо ҷавони аз ҳама бадаступо ҳамин Исмоил аст.