16
Ҷои машваратро ҳавлии Мулло Озода муайян карданд
ва ин Мулло Озода аслан аз Қаршӣ буд ва табиатан одами
одилу адолатхоҳ, ки беадолатиеро бинад, бетараф истода
наметавонист; ва ҳатман шарик мешуд ва ба қозихона мекашид, ва зарур ояд мушту лагад ҳам мезад. Ва баъди гиребон дориву қозидавиҳои зиёде таҷриба андӯхту яқин
донист, ки беинсофӣ, ҷабр, ситам, хона дар қозиёту муфтиёт дорад; ба инҳо умед бастан, монанди ба дарафш
мушт кӯфтан аст; ва ҳару хингил карду роҳи Маккаву Мадинаро пеш гирифт ва дашту биёбон тай намуд. Мадина
пойтахти хилофат ва пушту паноҳи аҳкоми шариат буд; ва
олами ислом фармудаи онро айни савоб медонистанд ва
бечуну чаро қабул ва итоат мекарданд; ва халифа арзи Мулло Озодаро шунид, ки «дар аморати Бухоро шаръи шарифро пос намедоранд ва ба савдо мондаанду мефурӯшанд, ва агар гӯям, ки аз номи аҳкоми шариат пӯсти мусулмононро мекананду хунашонро мемаканд, дурӯғ намешавад»; ва Халифа хиште бо мӯҳри худ ба ӯ дод; «бубар ба Амир нишон бидеҳ, адолат барқарор хоҳад шуд!»; ва Мулло Озода он хиштро овард ба Бухоро ва ба дасти Амир дод, вале ҳолу аҳвол беҳтар нашуд, бадтар шуд; ва Мулло Озода тарки Қаршӣ кард, ба Шаҳрисабз омад, ва байни мардум шӯҳрати зиёде дошт, ва омиҳо ӯро авлиё мегуфтанд, ва муллоҳо пирашон медонистанд, ва кататӯра Абдумалик, беки Бойсун, ба ӯ дасти муридӣ дода буд.