Бо тамасхур ба рўи ман нигаранд,
Хешро дида чун гунаҳгоре.

Зуд карда баҳонаи як чиз,
Мегирифтам зи шарм роҳи гурез.

Ба хаёлам, ки ў маро ҷўяд,
Бо навозиш ба гўши ман гўяд:
– Ҷонакам, хез ҳарду боғ равем,
Баъд аз он бўса кардаву бўяд.

Муддате ин хаёли хом ба сар,
Мешудам бо умеди рўзи дигар.

Соли нав буд, монда дар хотир,
Ҷўраи меҳрубони ман Носир.
Як ду-се ҷумла русиям омўхт,
Гуфт: – Наздаш раву бигў ҳозир.

Дўстам чун зи ишқ дод сабақ,
Рафтаму тар шудам дар обу арақ.

Бо каломи мулоиму зебо,
Карда ислоҳ гуфтаҳои маро,
Гуфт: – Ин ҷумларо магў дигар,
Буда хело муаллимат усто.

Омадам ҳамчу хаставу ранҷур,
Лек дил пур буд аз умеду сурур.

Муддате розу матлаби дилҳо
Бо имову ишора шуд ифшо.
Безабонӣ агарчи мушкил буд,
Тарҷимонист пеши ишқ хато.

Шўълаи меҳр ҳар куҷо тобад,
Дил ба дил роҳи хешро ёбад.