Аз кўдакӣ ҳарорати дасти дили бузург
Дар ҳар нафас ба зиндагӣ эҳсос мекунам.
Ҳар як қадам, ки дар раҳи мақсуд мениҳам,
Бар ту зиёда ҳурмату ихлос мекунам.
Дар фасли навбаҳор.

Ҳар ҷо, ки дасти хеш ба дасти ту медиҳам,
Чун сими барқ дар танам меҳри ту медавад,
Пас он ҳарорати кафи эъҷозкори ту
Дар қалби ман чу пораи хуршед мешавад.
Ҳангоми навбаҳор.

Ин буд он ҳикояти ин дасти сўхта,
К-аз меҳр бо вафои дил эҷод кардаам,
Мебахшамаш ба дасти пурэҳсони дўстам,
Бо ёди дўст хотири худ шод кардаам.
Дар фасли навбаҳор.
НАВРЎЗ

Рафта фасли даю баҳорон шуд,
Гавҳарафшон чу абри найсон шуд.

Рехт борону майсаҳо рўид,
Обҳо рўи сабза ғелон шуд.

Гуфтам акнун дило, баҳор омад,
Вақти наззораи гулистон шуд.

Шабаҳи навҷавонии рафта
Дар намуди дигар намоён шуд.

Ёди маъвои кўи ў кардам,
Сайди фикрам на ину на он шуд.

Дил гирифтори ишқи ҷонон гашт,
Аз ҳавову ҳавас гурезон шуд.

Барқи ишқ оташе ба ҷонам зад,
Сина дар шўълааш дурахшон шуд.

То шабистони фикри кўтоҳам
Равшан аз ҷилваи чароғон шуд.

Аз миёни саҳоби фикру хаёл
Чеҳраи навҷавонӣ хандон шуд.

Меҳри Наврўз то тулўъ намуд,
Фасли дай пушти парда пинҳон шуд.