Мард гоҳо ҳазлу шўхӣ мекард. Ва занҳо механдиданд, сигарета мекашиданд.
– Ҷўраҷон! – гуфт Сиёҳчарда, ба қафо тоб хўрда..
– Лаббай, – ҷавоб гардонд майфурўш.
– Ба мо дутаи дигар рез.
– Ҳозир...
– Зиёд мешавад, – гуфт Миёнақад.
– Мастӣ? – пурсид аз вай Сиёҳчарда.
– Не-е...
– Пас менўшем!
– Охир...
– Гап якта!
Ва ҳангоме ки майфурўш стаканҳои холиро аз болои мизи онҳо гирифта, бозпас шароб оварда монд, ў ба шарикаш нигариста, гуфт:
– Акнун дастатро нишон деҳ.
– Дар бадам задӣ лекин, – хандид Миёнақад.
– Нишон деҳ, боз як бор бинам.
– Ана, – гуфт Миёнақад, кафи дасти чапашра қариб ба таки манаҳи ў бурда. – Бин, тамошо кун.
– Ваҳ, хок бар сарам! – нидо дардод Сиёҳчарда.
Воқиан ҳам сахт буд он ҷароҳат дар кафи дасти вай. Амиқ рафта, риму хунаш шах шуда, гирдаш ба чени даҳони стакан... кабудранг, ҳатто сиёҳ метофт.
– Ин баъди хеле нағз шудан...
– Палидони лаин! – дар таассуф калла ҷунбонд Сиёҳчарда.
– Азобе ки дидам, ошно...
– Ту ба онҳо ягон гап нагуфта будӣ?
– Не, хомўш ба раҳам мерафтам. Лекин кайф доштам.
– Бисёр нўшидӣ?
– Аз куҷо?.. Ҳамагӣ се стакан. Дар ҳамин ҷо нўшидам.
Хонаи як касро андова карда, сафед карда, чор-панҷ сўм ёфта будам. Табъам хуш, аввал бозор рафтам: картошка харидам, сабзиву пиёз харидам, нону равған гирифтам. Ҳамаашро хона бурда мондаму баъд ин ҷо омада, ба як кас-ним кас чақ-чақ карда, кам-кам нўшидам. Бегоҳ, вақте ки рўз хеле торик шуд...
– Баромада рафтӣ, – ба оҳанги дилсўзӣ сухани ўро идома дод Сиёҳчарда.