Баъде ки падараш хотирҷамъ гашта омад, Музаффар беихтиёр пурсид:
– Чӣ, додо, фаромўш кардед? Вай, охир, дар замонаш шуморо ба як халта гандум нахарида буд!
– Бани одам на некиро аз ёд мебарад, на бадиро...
– Пас чаро ба вай пул додед? Барои чӣ нагуфтед, ки пояшро дар ин ҳавлӣ намонад? Боз гавро фурўхтан мехоҳед...
– Осуда бош, писарам! Ба бад нек будан лозим. Зиндагӣ ҳамин... Чӣ гўям? Ту ҳоло бисёр чизҳоро намефаҳмӣ. Ба кушандаи падарат модаратро деҳ гуфтаанд. Асабӣ нашаву чой каш... ташнаам!
– Не, додо, ман ба ин хел махлуқи беимон ҳаргиз некӣ намекунам. Вай, охир, дузд аст! Агар дузд намебуд, дар анбораш камомад намеёфтанд.
– Рўи одамизод аз алав гармтар...
– Бало ба паси рўяш! Ҷинояткор бояд ҷазо бинад. Шумо имрўз ба як қаллоб мадад расонед, аз об хушк мебарояду фардо боз ҳамон ҳунарашро давом медиҳад. Беҳуда нагуфтаанд:

Бад аз навхати ҷоҳ бадтар шавад,
Чу гардад қавӣ, мор аждар шавад.

Музаффар, тавре ки ба кадом кори таъхирнопазир азм карда бошад, шитобон аз ҷой хест.
– Куҷо меравӣ? – дар ташвиш пурсид падар.
– Хонаи Хоҷамаст, додо... Намемонам, ки вай лаънатӣ ба арақи ҷабини мо рўи сиёҳашро шуста, сурх нишон дода гардад! – қатъӣ гуфт писар.
Насим-амак андешаманд ба торикии тарафи дарвоза менигарист. Лекин... ҳоло сабаб чӣ буд, ки наметавонист Музаффарро аз чунин иқдом боздорад.

1969

ТАСОДУФ

Мо дар автобус фақат ду нафар будем – ман ва ҳампаҳлуям... – марди тақрибан сӣ-сивудусола, ки гардани борикашро ба даруни гиребони каме чиркини худ кашида, гўё аз касе ё аз чизе хавф бурдаву хаёломез ғунча гардида…