Ҷисми лоғараш дучанд лоғар метофт. Дар гирдаш даҳдувоздаҳ нафар зану мард... Ғайр аз «Волга» дигар мошине ба назар наменамуд.
– Савдо мекунад, – гуфт ба заҳрханд Зафарбек.
– Чӣ хел савдо?.. – гаранг шуд Мансур.
– Кӣ бисёртар пул диҳад, ҳамонро то Раҳи калон бурда мемонад. Аз он тараф ҳам холӣ намеояд.
– Пас ў маро фиреб дод?
– Бешубҳа! Аз шумо дигар чӣ фоида?!
– То Раҳи калон тахмин ҳафтод километр...
– Бале, ҳафтод! Дар ҳамин масофа вай аз ҳар кас даҳ сўм мегирад. Чор карат даҳ чанд мешавад?
– Чил...
– Ана ба шумо пул! Аз ин тараф чил сўм, аз он тараф ҳам чил сўм. Рўзе ду маротиба рафта баргардад, яксаду шаст сўми нақд меёбад.
– Қариб баробари маоши ман.
– Вай ин корашро ҳар вақт намекунад. Мавридашро шинохта, дар ҷои худ ағлаб писараш ё ягон хеши баэътимодашро монда, ана ҳамин тавр… гўё тасодуфан кўча мебарояд. Ноҳияамон дар кўҳистон, аз Раҳи калон дур. Мардуми сафаракӣ бисёр... Аз ин рў кордаш болои дунба!
– Агар ҳозир ба мо вомехўрд, чӣ мекард?
– Шумо аввал гўед, ки имрўз билет доштани дўстатонро вай медонист ё не?
– Медонист.
– Пас гумонаш... шумо илоҷе ёфта, ҳоло рафтаед. Сониян, тифоқо рўбарў ғалтад ҳам, ба саду як росту дурўғ узр мепурсид; ғубори дилатонро мебаровард.
– Ин хел буданашро ҳеҷ намедонистам. Маро, хайр, масхара карду ба ҳар ҳол нағз шуд, ки чӣ одам аст ў, – шинохтам. Барои оянда...
Мошин басуръат ва ҳамвор мерафт.
Дар ду бари раҳ талу теппаҳои пасту баланд, баъзан қарта-қарта заминҳои гандумаш даравидаи урён, гоҳо подаи гаву рамаи гўсфандон паёпай қафо мемонданд.