гузаронда, табъаш хеле хуш, ба Нозилҷон гарм муроҷиат мекунад:
– Нанўшидаед-ку...
– Аз дасти ту нўшида мешавад, чӣ! – ба ҷои дўсти худ фавран ҷавоб мегардонад Ҳотамбек.
– Ман аз акаам пурсидам...
– Ана, Исматулло омад, ҳоло менўшем, – аз шарми ногаҳон ба гунаҳояш як қадар хун давида, дар тавозўъ мегўяд Нозилҷон.
– Ош шавад! – дари хонаро оҳиста кушода, занак аз паи кори худ меравад.
– Ин Шералӣ дар зери назари кӣ будааст, акнун фаҳмидӣ? – ба Исматулло чашм медўзад Ҳотамбек.
– Дар зери назари худо бошад ҳам, менўшем, – хотирҷамъ мегўяд вай. – Охир, ҷўраи ҷонамон омадааст! Кайҳо боз ба дидораш зор мегаштем.
– Ман дигар намегирам, – қатъӣ садо медиҳад овози Нозилҷон. – Бе ин ҳам ба одами бемор нўшида, гуноҳ кардам.
Ҳатто шарманда шудам.
– Дар пеши кӣ? – гўё ҳайрон монда, ба ҷид мепурсад Исматулло.
– Ҳеҷ набошад, дар пеши худам.
– Ҳотамбек касал не, беҳуда ғам мехўрӣ.
– Чӣ хел, аз як мурдан гаштаасту...
– Худо хоҳад, боз аз сад мурдан мегардад!
– Ту, нағзаш... дигар ба вай чаққа нашав. Воқиан ҳам дўст бошӣ, зинҳор аз ёдат набар, ки духтур чӣ фармудааст.
– Хуб, ба ин касали лоҳис намерезам. Дуямон менўшем, пеш аз ош, кам-кам...
– Гуфтам-ку: не!
– Дилат мекашида бошад, худат нўш. Бемалол... – ба Исматулло рўй меорад Ҳотамбек.
– Ҳамин қадар кайфаш бас будагист, – коҳишнок механдад Нозилҷон.
Исматулло, ки чолок шишаро гирифта, ба пиёлаҳо арақ рехтан мехост, сараш андак хам, онро дуртар аз худ дар як гўшаи дастархон монда:
– Лекин рост, – мегўяд. – То ин ҷо омадан ман хеле гулў тар кардам.