Дар тўрхалтааш чор дона – аз чӣ бошад, ки мўйсафед ҳатто шумурд, – фақат чор дона себ буд! Ранги рўяш пухта, мўяш сип-сиёҳи дароз – он қадар дароз, ки пушти гиребони борониашро пурра пинҳон мекард. Куртааш сурхи назаррабо, пиҷакаш кабуд; гарданбанди ҳафтрангаш тиру камонро мемонд. Саропо равшанӣ буд вай, аммо нигоҳаш...
Мўйсафед, дилаш андак таҳ кашида, пай бурд, ки ба нигоҳи якгуна ором, баҳаё ва бисёр ғамноки ў на ҳар кас метавонад тоб орад.
– Ақалан овозаш мебуд, – гуфт Зардина.
– Афсўс мехўрӣ? – пурсид мўйсафед.
– Не-е, – гуфт Зардина.
– Ту худат аз кадом манзилӣ? – боз пурсид мўйсафед.
– Аз Ховалинг, – гуфт Зардина ба лабханд ва думбураро гашта дар ҷояш монду кафи дастонашро мағрур совид.
– Дурўғ...
– Барои чӣ дурўғ мезадаам?
– Барои он ки ягон ховалингӣ ранги ту беҳунар не...
– Ин думбураҳо соз ҷўр нашаванд, гуноҳи ман?
– ...Ховалингӣ, кўдакаш бошад ҳам, каму беш менавозад. Ту боз шарм надошта, аз Ховалинг мегўӣ...
– Биё, муйсафед, сергапӣ накарда, дуруст фаҳмон: чанд сўм мехоҳӣ?
– Ман ба ту хас намефурўшам, бачам.
Ҷингиламўй овози магнитафонашро баландтар кард.
Ҷингилак мўй дорӣ,
Нозанин гулворӣ.
Садқаи номат шавам,
Номи ширин дорӣ...

Хандааш омада, мўйсафед лаб газид.
– Дувоздаҳ сўм бас аст? – пурсид Зардина.
– Не, – гуфт мўйсафед.
– Хайр, ана... понздаҳ сўм.
– Тавба...
– Нархаш аз понздаҳ сўм як тин зиёд не.
– Рав ба раҳат, бачам.
– Розӣ шав...