– Чунки хаёлат ба кўчаҳои дигар меравад?
– Чандон нею... – рабти суханашро андак гум мекунад Ситора. – Умуман безорам аз китоб. Азоби бисёр кашида, панҷ сол сабақ омўхтам... басу барзиёд.
– Барои ҳамин баъд аз таъмири манзилат як олам китоби нағзро, ки маълумоти олӣ доштаед, ба илова забони русиро хуб медонистаед, минбаъд кам-кам мутолиа мекунед гуфта, Ратмир ба ҳар дуи шумо монда рафт, бепарво бароварда партофтӣ.
– Аз куҷо донистӣ, апа? – ба гунаҳояш сурхӣ дамида, пас аз лаҳзае сукут мепурсад Ситора.
– Нағз, ки дина вонахўрдед, – боз механдад Шаҳзода.
– Вохўрем, чӣ мешуд? – низ маҷбур радаи дандон метобад Ситора.
– Фикр мекунам... рафту вай аз ҳоли китобҳояш пурсад, чӣ ҷавоб медодӣ... Балки шарм медоштӣ.
– Аҷаб хазина будааст! – гуё кадом магасро нишон гирифта, даст меафшонад Ситора. – Аҷаб дафина... Воқиан, чӣ хел фаҳмидӣ, ки ман онҳоро партофтаам?
– Ду-сета ба худам шиносашро чанд рўз пеш дар дасти бачаи ҳамсоя дида, пурсидам, ки аз куҷо ёфтӣ. Аз ахлотхона... гуфт вай шоду бод. Якта-нимта расмҳояшонро тамошо карда, даҳонаш аз ханда каҷ, варақ-варақ медаронд аҳмақ.
– Хайр акнун, он тарафаш дарзаи китоб, ҳезум барин...
Ҷони одам не-ку! – ин дафъа муй меафшонад Ситора.
– Тахмин бист рўз пештар ман ба ғарами чангзадаи онҳо нохост дар пушти ошхонаат бархўрда, ба андешаи мабодо партоӣ, мехостам аз назар гузаронам. Гуфтӣ, ки баъд – ҳоло шитоб дорам, апа, хонаи хоҳарам рафтаниам. Боз ҷавобан ба гумони ман мегуфтӣ: фурўхтан мумкин, аммо ҳаргиз намепартоям... Дуруст?
– Бале, ҳамчунин исрор кардӣ, ки бояд дар байни онҳо ба ту мақбулаш бошад. Агар ҳаст, ман худам мехарам гуфтӣ... – нигоҳашро қадре мегурезонад Ситора.
– Пас чаро ақалан хабар надода, зуд дар ахлотхона партофтӣ?