– Ҳеҷ қисса не, инро хешутаборӣ мегўянд. Шавҳарат ягон вақт бармегардонад. Намегурехтагист.
– Барнагардонад. Зор нестанд онҳо ба пули вай.
– Пас чӣ кор кунад?
– Оби шикамашро ҷунбонад.
– Мегуфтӣ, ки ҳар моҳ камаш сесад-чорсад сомонӣ меёбад. Боз чӣ хел оби шикам ҷунбонад?
– Мошин харад...
– Бе мошин рўзатон намегузарад?
– Мегузараду шавҳари ҳама дугонаҳоям мошин доранд.
Ман аз онҳо кам набошам...
– Бисёранд?
– Киҳо? – намефаҳмад Ситора.
– Номашон дугона... – мегўяд Шаҳзода.
– Худоро шукр, ҳастанд даҳ-дувоздаҳта.
– Ваҳ! Чандон фоли хуб нест ин. Боз кӣ медонад?!
– Чаро хуб набошад? Худо аз дугона диҳад, – дафъатан механдад Ситора.
– Худат мегуфтӣ, ки ҳоло бародарат пули бисёр дорад...
– Хайр?
– Агар ниҳоят зарур медонӣ, пас миён баста, ба шумо ягон мошин тўҳфа кунад.
– Вай рестаран хариданӣ.
– Ҳай-ҳай, давлаташ калон будааст!
– Аммо ҳимматаш майда.
– Ин тавр бошад, ташвиши як паллаи хўрҷини зиндагиро ба гардан гир, кор ёб. Баъд мебинӣ – Икром ҳам аз даромадаш кам-кам пасандоз мекунад. Худат мегуфтӣ, ки касбат бухгалтери иқтисоддон, дипломат сурх...
– Ҳа-аъ, дипломи сурх дорам, – даст меафшонад Ситора. – Лекин осон нест дар ин замонаи бераҳм кори нағз ёфтан.
Як азоби алим.
– Барои чӣ? Дар ҳама ҷо бухгалтер лозим. Рўзномаҳо саҳифа-саҳифа пури эълон...
– Рост, талабгор бисёр. Аммо маошатро пурсӣ, қариб миннат карда мегўянд, ки чил сомонӣ, панҷоҳ сомонӣ, зиёдаш сад сомонӣ... Ба ин маблағ кадом каҷи кас рост мешавад?