– Аз ту?
– Набошад аз кӣ?
– Хестӣ, ки хобат...
– Ба ҳар ҳол нағзакак фикр кун. Ман ба ту боз каме фурсат медиҳам.
– Сабаби меҳрубонӣ дар чист?
– Сабаб мегўӣ? – дастонаш ба пушт, андешаманд пурсид Усмон Азиз. – Сабаб ин ки ту ба ман аз кўдакиат мақбул будӣ. Мисли фарзандам...
– Дурўғ… Шумо, одамони доро, ҳама ба фиребу найранг рўз мебинед.
– Хайр, бигузор фиреб бошад, найранг бошад. Лекин ман ҳоло ба ту чизи дигар гуфтан мехоҳам.
– Марҳамат, агар бисёр дилтангӣ, гап зан.
– Чанд дақиқа пеш аз даҳонат кафк мепарид, ки ман номардам...
– Чӣ, ба номардиат бовар надорӣ?
– Ин суолат ба ҷавоб гардондан намеарзад.
– Чунки аз сухани ҳақ метарсӣ.
– Шояд... – гуфт Усмон Азиз ба тааммул. – Аммо боз як бор мепурсам, ки ба ман меравӣ ё не?
– Ту, охир, кўдак нестӣ-ку. Парерўз гуфта будам, дирўз ҳам фаҳмондам – не, не, не!
– Аблаҳӣ ту, аблаҳ, – чанд тора мўйлаби сиёҳашро зери дандон гирифта, гуфт ба алам Усмон Азиз. – Бо вуҷуди ин ман аз гуноҳат мегузарам.
– Боз номардӣ мекунӣ?
– Мардиро аз ту диданиам, – писханд зад ў ва даме сукут варзида, идома дод: – Шоир хуб гуфтааст…
– Чӣ гуфтааст?
– Гуфтааст, ки

Гар тоқати ҳақтузориат кам бошад,
Зинҳор зи кас қабули эҳсон накунӣ.

– Ҳамон эҳсон ба худат бошад! – дар нафрат ба пеши пояш туф кард Анвар.
– Аблаҳ... – гашта такрор намуд Усмон Азиз. Пас ба Ғуломҳусайни гўш ба қимор нигариста: – Гир ин ресмонро аз гарданаш, – гуфт ва баъде ки ў фармонашро ба ҷо овард, шаш-ҳафт қадам қафо рафта, ба заҳр илова кард: – Зинда мон, бача; зинда монда, гўр ёбу дар наёб!