Ягона фарзандаш...
– Заифнолӣ бас, – гуфт Юнус ва рў ба дар гардонда, омехта ба шав-шуви борон боз номи Қурбонро – вай акнун бархоста, яқин оғилро маҳкам кардан мехост – ба забон овард.
– Чӣ мегўй? Ҳоло ҳам гапат тамом нашудааст? – бари доманашро афшонда, дағал ҷавоб гардонд ў.
– Тарсидӣ, а?
– Аз чӣ? – дар ҳайрат гуфт Қурбон.
– Аз тундар… – лабханд кард Юнус.
– Ҳа-а, сабил нохост тўп паронд.
– Хайр, биё, акнун гуфтугўямонро давом диҳем.
– Ту ягон мақсад дорӣ...
– Ман чандон мақсад надорам. Аммо ту сухани ноҳақ гуфтӣ, бародар.
– Чӣ гуфтам?
– Гуфтӣ, ки ба озодӣ расидани шумо, ё соҳиби замин шудани шумо ба худатон...
– Аз таки дилам гуфтам: албатта ба худатон!
– Сода будаӣ ту. Сода набошӣ, аз думи Усмон Азиз гашта, боз ин тариқ ёва намегуфтӣ. Аввалаш, зодгоҳатро тарк намекардӣ. Баъди тарк кардан ҳам... имрўз ба ягон хулосаи солим меомадӣ.
– Ба чӣ хулоса оям? Аз думи Усмон Азиз гаштани ман чӣ бадӣ дорад?
– О ту-ку хўҷаинат барин бадавлат нестӣ. Пас чаро ғами худатро нахўрда, камон бардошта, боз дар хизмат мегардӣ?
– Чунки вай марди мусулмон аст. Ин як. Сониян, ман камон бардошта бошам ҳам, хеҷ гоҳ хун нарехтаам, – гуфт Қурбон ва аз ин дурўғаш ҳамоно шарм дошт.
– Ба одам накуштанат бовар мекунам, – суханашро идома дод Юнус. – Ману ту, охир, чандин сол боз якдигарро мешиносем, ҳамдеҳаем. Ту инсони хубӣ: сидқат соф, дилу ниятат пок. Лекин ман ҳайронам, ки барои чӣ чашми ибрат кушода, ба атрофат дурусттар назар намеандозӣ. Ту ҳоло гуфтӣ, ки Усмон Азиз марди мусулмон. Ҳамин тавр?
– Бале.
– Мо чӣ, кофирем?
Қурбон аз ин суоли ў, ки барояш ногаҳон буд, шояд даступо хўрда, муддате ба сукут рафт.