– Чӣ мехоҳӣ?
– Аввал ҷамолатро нишон деҳ, ки мани бандӣ рўбарў истода, ба ту озод арзи дил кунам.
– Ёфтӣ одами сирф бефаҳматро, – ба тамасхур хандид Қурбон.
– Натарс. Ба худо қасам, ки мо ҳаргиз нияти бад надорем, – гуфт Юнус. – Як лаҳза кушо ин дари сабилро. Мақсадам – фақат ду даҳан гап задан ба ту.
– Кошкӣ аз лақидан ягон баҳра бошад!
– Ба ҳар ҳол кушо... Ҳамааш аз худат вобаста: хоҳӣ, баҳра мебарӣ, нахоҳӣ...
– Мағзамро афшонда, ба дастам додӣ, – дарқаҳр сухани ўро бурид Қурбон ва танбаашро бардоштаву қуфлашро канда, дари оғилро боз кард; туфанг ба даст, дар остона амонат нишаста, ба ҳамон шаст илова намуд, балки лорайб фармон дод: – Гап зан!
– Ту ин гуна бадқаҳр набудӣ-ку...
– Зиндагӣ бадқаҳр кардааст маро.
– Зиндагӣ не, худат гунаҳкор.
– Чаро ман гунаҳкор будаам? – ба чеҳраи дар торикӣ базўр намоёни Юнус теғ кашида нигарист Қурбон.
– Барои он ки камбағал бошӣ ҳам, дар ғами давлату савлат нагардӣ ҳам, фирефта шуда, ба як сари сахтат аз паи Усмон Азиз рафтӣ.
– Ба фикри ту куҷо равам буд?
– Ба ҳеҷ куҷо.
Қурбон ба маънии «аҷаб одами содаӣ ту» аламдор хандида, туфангро ба дасти дигараш гирифт.
– Чӣ, дар ҳамин деҳаи фалакзада монда, ба китфам тўрба андохта, дар ба дар гардам, аҳволам беҳтар мешуд?
– Аввало ин ки Нилу ҳаргиз ҷои фалакзада не: зодгоҳат!
Сониян, ба ту кӣ гуфт, ки тўрба бардошта мегардӣ?
– Агар не, чӣ кор мекардам? Хонаву дарам набуд. Аз як парча замину ду-се сар чорво ҳам худо мани бадбахтро кам дид. Боз ҳазор раҳмат ба хўҷаин, ки маро ҳамроҳаш бурд.
Дар ҳар сурат шикамам сер, танам бутун...
– Наход инсон аз модар зоида шуда, фақат ғами шикамашро хўрад!