Фармуд: Дар ҳама корҳои худ ба Худо таваккал кун.

Гуфт: Мехоҳам рӯзии ман аз ғайб расад ва аз халқ бетамаъ бошам.

Фармуданд, ки: доимо бо таҳорат бош.

Гуфт: Мехоҳам азоби гӯр ва оташи дӯзах бар ман набошад.

Фармуданд, ки: бо халқи Худо меҳрубон бош.

Гуфт: Мехоҳам фақирон ва мискинонро шодмон бикунам, дуои ман иҷобат шавад.

Фармуданд, ки: ризқи худро аз меҳнати ҳалол бихӯр.

Гуфт: Мехоҳам рӯзи Қиёмат дӯзахӣ набошам.

Фармуданд, ки: сирри мардумон фош насоз ва айби мардумонро пӯшида бош.

Гуфт: Мехоҳам, ки гармиҳои Қиёмат маро насӯзонад ва дар сояи арш бошам.

Фармуданд: Ду ҷангиеро оштӣ деҳ. Ва меафзояд: Касе, ки аз се рӯз бештар кина мегирад, аз имон хориҷ мешавад.

Гуфт: Мехоҳам, ки дили ман аз дунё сард шавад.

Фармуданд: Аз гӯристон холии набош.

Гуфт: Мехоҳам, ки номаи аъмоли ман сафед бошад ва аз дасти рости ман ояд.

Фармуданд: Падару модари худро хушнуд дор.

Гуфт: Мехоҳам, ки рӯзи Қиёмат рӯи муборакатро бинам.

Фармуданд: Ҳамсояҳоро некӯ дор, ҳаққи онҳоро некӯ ба ҷо ор.

Гуфт: Мехоҳам, ки аз шарри ду ҷаҳон эмин бошам.

Фармуданд: Забони худро аз бадгуфтан нигоҳ дор.

Гуфт: Мехоҳам тавбаи ман қабул бошад.