ва аз эшон ба ҳазрати Халифа Абдусаттор қадасуллоҳ таъоло сирраҳу ва аз эшон ба ҳазрати Халифа Муҳаммади Солеҳ қадасуллоҳ таъоло сирраҳу ва аз эшон ба ҷониби матолиби вилоят ва султони тариқат ва бурҳони аҳли ҳақиқат ва аз эшон ба он ҳазрат низ ба ин афтода ба муҷарради иноят ба хизматгорӣ сарафрозӣ бахшиданд ва ин фақир низ ба айёми камолот китоби Халифа Мулло Муҳаймин Махдумро ба ҷиҳати он ки зуҳури иршоди ӯро ва иршод дар тариқи бидоят бинобар ин мавҷилаеро иҷозати таълими зикри тариқат дод, ки муаммои мазкури толибонро таълими зикри тариқат намояд. Ба шарти истиқомати дар суннати Ҳазрати Мустафо салаллоҳи алайҳи ва салам дар шарти адои муомироти шайх ва муҳаббати шайхӣ, муқтадии фиқаи аллоҳ субҳонаҳу аъло зикрун ассалоҳу аъло мани татаал ӯдо. Таммат. Санаи 1348.

Паи омӯзишу донишандӯзӣ шабҳоро саҳар мекард. Оҳиста-оҳиста муридону мухлисони зиёде пайдо менамуд. Махсуми Абдулмаҷид чун ҷади худораҳматиаш беҳад меҳнатдӯсту меҳмондор буданд. Як одати аҷибе доштанд, ки ҳеҷ вақт танҳо таъом намехӯрданд. Писарашон Махдуми Нурулло ин лаҳзаҳоро чунин ёдовар мешавад:

— Вақте таъомро меоварданду медид, ки ягон меҳмоне пайдо нагаштааст, сари роҳ мебаромад, ҳамсояҳоро чег мезад, роҳакиҳоро мегардонд, баъд нишаста хӯрок мехӯрданд. Модарам низ аз ҳад зиёд одами меҳмондӯст, порсову парҳезкор, худотарсу бомаърифат буданд. Аз дидори номаҳрам дурӣ меҷӯстанд, ҳарам менишастанд. Обу таъомро ба пеши меҳмонҳо, мо, фарзандон, мебурдем. То гӯселонидани онҳо оромӣ надоштанд. Баъдтар он кас бемории дуру