сарфакоронаи хӯрокворӣ ба сокинони маҳаллӣ, ки оиди фоидабахши гиёҳҳои худрӯй решаи буттамева ва занбурӯғҳо хуб огоҳанд, имкон медиҳад, ки онҳоро ба хурокаи худ илова намоянд ва ба ин васила ба риояи меъёри ғизо мусоидат кунанд. Аммо, дар айни замон, тамоюлҳои муосири истеъмол имкон медиҳанд, ки навъҳои гуногуни маҳсулоти хӯрокворӣ (шириниҳо, кулчақандҳо, консерваҳо ва дигар маҳсулоти фабрикавӣ) ба даст оварда шаванд, ки ин ба таҷдиди назарраси намунаҳои хӯроквории маҳаллӣ мусоидат мекунад, гарчанде ки сохтори асосии хӯроки анъанавӣ ҳанӯз ҳам нигоҳ дошта шудааст.
Сокинони Ворӯ аз оне ки бобои муаллимаи Ҳизбулло Атоев Мулло Атои Ворўгӣ (Бузургзода), ки дар Самарқанд таҳсил кардааст, қабри асосгузори адабиёти классикии тоҷику форс Рӯдакиро дар наздикии Панҷакент дар Панҷрӯд ёфт, мефахранд.
Дар мавриди баробарии гендерӣ бошад, дар Болообӣ Зарафшон, тавре ки бисёр олимон ва сайёҳон қайд карданд, ҳеҷ гоҳ рӯйҳояшонро намепӯшониданд, ва шавҳар ё аруси ояндаашонро худашон интихоб мекарданд. Дар инҷо анъанаи додани қалинг – марҳ вуҷуд надошт.
Аҷиб аст, аммо тибқи гуфтаҳои муаллимон Ҳизбулло Атоев, духтарон дар замони шӯравӣ дар мактабҳои олӣ таҳсил намекарданд. Танҳо пас аз ба даст овардани истиқлолияти сиёсӣ онҳо ба донишгоҳҳо дохил шудан гирифтанд. Масалан, писар ва духтари ӯ донишгоҳҳои пойтахт Душанберо хатм карданд ва аввалин шуда дар Академияи илмҳои Тоҷикистон кор мекунанд.
БОЗИҲОИ МАРДУМӢ. Бозиҳои халқӣ дар фарҳангӣ деҳаи Ворӯ мавқеи махсусро ишғол мекунад, ки Нусратулло Собиров мавод ҷамъоварӣ кардааст. Ҳамин тавр, як омӯзгори маҳаллӣ ба аъзоёни экспедитсия дар бораи бозии чиликбозӣ нақл кард, ки дар бозӣ аз ду чӯб - яке дароз ва дуюмин кӯтоҳ истифода мебаранд. Чӯби кӯтоҳро мепартоян ва бо чӯби дароз мезананд.