ҳуҷраи худ бо аҳли оилаат фароғат намову пас фардо метавонӣ ба сафар барой. Туро корнамоӣ, диловарӣ ва сафари аҷоибу ғароиб дар пеш аст.

Паҳлавон иҷрои супориши шоҳро ҳамчун қарзи виҷдон ва амали шоиста дониста, шоҳро бовар кунонд:

• Эй олампаноҳ, дилатон пур бошад. Роҳ дуру дароз ва мушкил бошад ҳам, ман парво ва тарсе надорам. Пагоҳ ҳатман ба сафар мебароям.

Шоҳ мамнун гашта, дуояш дод:

• Худо мададгорат бошад.

Субҳи дигар паҳлавон бо аҳли хонадонаш хайру хуш намуда, ба сафар баромад. Чор шабу чор рӯз савори асп роҳ мерафт. Бегоҳи ҳамон рӯз назди кӯҳи баланде расид. Хост шабро ҳамин ҷо рӯз намуда, фардо роҳашро идома диҳад. Зеро кӯҳ хеле баланд буд. Сар ба осмон кашида. Рӯйи он бо сабзаву дарахтон чунон зич пӯшонида шуда буд, ки ба он часпида баромадан мушкил буд. Паҳлавон фикр кард, ки шояд кӯҳи Қоф ҳамин ҷо бошад. Субҳи панҷум, вақте ки дар зери як дарахти азим, назди чашмае дасту рӯй шуста, тановул кардан мехост, дид, ки аз болои кӯҳ пирамарде ба зер меояд. Мӯйсафеди қоматбаланди нуронӣ. Салла бар сар, дар тан ҷелаки сап-сафед. Ришу мӯйлабаш мошу биринҷ. Дар китфи росташ хӯрҷине дошт. Ӯ чолокона роҳ гашта, ба сӯйи Паҳлавон намеомад.