Алиҷон соҳиби хонаву дар ва ҳамсар гардиду акнун бо тамоми завқу сурур меҳнат мекард. Аз байн тахмин даҳ сол гузашт ва рӯзе Алиҷон ёди зодгоҳ ва падару модар кард. Онҳо дар чӣ ҳол бошанд? Он девдухтар чӣ хел шуда бошад? Ин саволҳо ӯро ором намегузоштанд. Қарор дод, ки аз ҳолу аҳволи падару модар ва хешу ақрабояш хабар гирад. Баъд ӯ тамоми воқеа ва ҳодисаҳои рӯйдодаи даврони бачагиашро ба устодаш баён кард. Усто, ки марди ҳаётдида ва таҷрибадоре буд, хулоса карда гуфт:

• Себ сеҳрнок будаву аз таъсири он девдухтаре ба дунё омадааст. Рафтанат хуб аст, ки аз ҳолу аҳволи волидонат огоҳ мегардӣ, лекин эҳтиёт бош. Зеро аз дасти он девдухтар ҳар кор омаданаш мумкин. Ва мӯйсафед таклиф кард, ки барои эҳтиёт ӯ дар бисоташ як оина ва шонаи сеҳрноке дорад, ки шояд ҳангоми сафар мададгораш гарданд. Онҳоро ман ба ту медиҳам, эҳтиёт намо ва дар вақти зарурӣ истифода бар.

Алиҷон хосияти он шонаву оинаро аз хусураш пурсида, баъд тӯшаи роҳ ва савғотӣ гирифта ба роҳ баромад. Аз куҷое асперо киро намуда, тӯшаи роҳашро ба он бор намуда, оинаву шонаро ҳамроҳ гирифта, роҳ ҷониби зодгоҳаш намуд. Пас аз се рӯз ба зодгоҳаш наздик шуд.