АЛИҶУНИ ЧУН
дар асоси афсонаҳои халқӣ

Ривоят мекунанд, ки як замоне, дар як макон дар як мамлакати хеле дур подшоҳе зиндагонӣ мекард. Ӯ хеле марди одил ва донишманде буд.
Давлатро хуб идора мекард. Ба мардум зулмро раво намедид. Подшоҳи адолатпарвар, халқдӯст ва меҳрубон буд. Сохти давлатдориро тарзе ба роҳ монда буд, ки мардум шоду масрур ва озодона зиндагонӣ намуда, ба чорводорию ғаллакорӣ, боғпарварию зироаткорӣ машғул буданд. Подшоҳ дар бисоташ ҳамагӣ як писар дошт. Сирри давлатдориро ба писараш меомӯхт.
Беҳтарин донишмандони дунё, паҳлавоному олимонро гирд оварда буд, ки ба писараш илму ҳунар меомӯхтанд.

Рӯзе ҳамсари шоҳ — малика Ҳусния баъд аз тамошо ва сайру баргашти боғи дилрабои шоҳаншоҳӣ бо шавҳараш мулоқот намуда, изҳори нигаронӣ карда гуфт:

— Афсӯс, ки синну соламон ба ҷойе мерасаду фарзанд наёфтем. Агар Худованд, ақаллан як духтарча ба мо медод, нуран алонур мешуд.

Шоҳ дар ин боб чизе гуфта натавонист.
Хомӯш монд ва ҳис кард, ки ҳамсараш хеле хаставу малӯл мебошад. Баъд барои дидану донистани тақдири ояндаи худу ҳамсараш сеҳргарони давлатро гирд овард. Бо суол ба онҳо муроҷиат намуд. Фармуд, ки тақдири ояндаи