Меҳру сеҳри шеър

Ва боз:

Хатат қут аз он лаъли хандон кашид,
Хизр чошнӣ з-оби ҳайвон кашид.
(1, 427)

Боз:

Ишқе, ки баровард сар аз ҷайб,
Аз мард ҳунар бувад, зи зан айб.
(5, 331)
Ва боз:

Ба рўҳ пардаи шармсорӣ нарафт…
(5, 382)

Ба гумони мо, барғалатии байтҳои боло чун рўз рўшан аст ва асли калимоти зикршударо барқарор кардан (мутаносибан – нахустгавҳар, наем («мо» худ ба ин далолат мекунад!), натвон, Хизир, бароварад, рў) кашфи Амрико ҳам нахоҳад шуд.
Ҳоло бубинем, ки риоя нашудани қофия низ ҷуз ба ғалатҳо намеорад:

Биҳиштпайкаре, к-аз ғояти лутф Сипоҳи некувонро буд сархел.
Сар омад ҳусни ўву дўзахӣ шуд, Фаағшо ваҷҳуҳу қатъан миналлайл.
(2, 535)

Хуш ба ҳоли гўше, ки беоҳангии ин пораро нашнида!
Вагарна шакли дигари калимаи «хел» – «хайл»-ро ба ёд овардан кофист, ки қитъа хушоҳанг бишаваду саҳв бартараф. («Биҳиштпайкаре» ҳатман «Биҳиштипайкаре»-ст!