Низом Қосим

Дар интихоби намунаҳои шеъри Зебуннисо ба ҳамон андеша такя шуд, ки дар асолати ғазалҳо бо зикри номи аслии шоира бояд ҷойи тардид набошад.

---

Дур бод аз тан саре, к-ороиши доре нашуд!
Бишканад дасте, ки хам бар гардани ёре нашуд!

Дар қиёмат сар чи сон берун кунад аз ҷайби хок
Синаи он кас, ки доғи лоларухсоре нашуд?!

Дар назар шоҳид надорӣ, дида аз олам бипўш,
Кўр беҳ чашме, ки лаззатгири дидоре нашуд!

Сад баҳор охир шуду ҳар гул ба фарқе ҷо гирифт,
Ғунчаи доғи дили мо зеби дасторе нашуд.

Ҳайф бар аммомаи зоҳид – ба чандин печу тоб
Риштаи тасбеҳ гашту тори зунноре нашуд!

Ҳар матоеро харидорест дар бозори даҳр,
Пир шуд Зебуннисо, ўро харидоре нашуд.

---

Биё, ки зулфи каҷу чашми сурмасо ин ҷост,
Нигоҳи гарму адоҳои дилрабо ин ҷост.

Карашма теғу мижа – ханҷару нигаҳ – алмос,
Шаҳодат ар талабӣ, дашти Карбало ин ҷост!

Агар биҳишт диҳандат, фиреби кас нахўрӣ,
Қадам зи майкада берун манеҳ, ки ҷо ин ҷост!

Зи пой то ба сараш ҳар куҷо, ки менигарам,
Карашма домани дил мекашад, ки по ин ҷост!