Маро диду сар аз кор бардошт, болиштро канор гузошт ва нигарон ба рўям хира шуд. Зани заранге буд.
Пурсид, ки «чӣ шуд?», посух надодам, гиря гулўгирам кард, сарамро оҳиста рўйи зонуяш гузоштам, ашкҳоямро қурт додам ва достони шабро ба ў гуфтам. Панҷааш дар лойи гесувони ман ларзид, зани ба ин заковату зиракӣ дастпоча шуда буд, гаштаву баргашта мегуфт: «натарс, ҳама чиз хуб мешавад».
Бо чашмони аз гиря мутаваррим ба хона баргаштам ва беҳолу бемадор ба тахт хазидам. Хола Моҳистон наздикии ғурўб дари хонаи хобамро бо ғазаб боз кард, маро аз ҷой бардошту силии маҳкаме ба баногўшам зад.
– Ту ба хола Қалам чӣ гуфтӣ???
Фурсат надод лаб боз кунам, силии дигаре ба суратам зад.
– Агар бори дигар бишнавам, ки моро назди ҳамсояҳо ғайбат мекунӣ, забонатро аз ҳалқумат берун мекашам!
Бо хола қаҳр кардам, васоиламро бардоштаму беиҷоза ба хонаи амма Мунис рафтам. Амма ошуфтагиамро эҳсос кард, аммо чизе напурсид. Ў ҳамеша ҳамин тавр буд, ингор аз ҳама нохушиҳо фосила мегирифт. Эй кош мепурсид, ҳодисаро мегуфтам, шояд кумакам мекард.
Чизе напурсид, ман низ аз ҳодисаи шаби гузашта лаб во накардам. Аз ў адреси модарам ва хоҳарамро пурсидам, дар он шароит онҳо ягона гузинаи ман буданд. Амма Мунис на ба интернет кор дошт, на ба телефони ҳамроҳ, адресу рақами телефони хоҳарамро дар пораи коғазе навишта будаст, ҳарчанд фикр кард, аммо натавонист ҷои он коғазро ба хотир биёрад. Хола Моҳистон пас аз ду ҳафта ба думболам омад, илтиҷо кард, ки ба хона баргардам.
Намехостам баргардам, аз холаву хонааш безор будам, аммо нигоҳи илтиҷоомези амма Мунисро дидаму фаҳмидам, ки ҷуз баргаштан ба он лонаи шарорат чораи дигаре надорам.