Дигар даст ба ғизо назадам, худро ақиб кашидам ва зонувонамро бағал кардам.
– Агар Моҳистон дар хона набуд, аз мадраса мустақим пеши мо биё, Зайнаб аз риёзиёт ақиб мондааст, ба ў кўмак мекунӣ, бошад?
Солҳои сахте буданд он солҳо, равони ман дар он муҳити «тўрида», тираву гилолўд, дар он фазои носолим ва зери нигоҳи ду чашми мисли мағок холӣ, шакл мегирифт. Мардумгурез шудам, ба ҳеҷ касу ҳеҷ чиз эътимод надоштам.
Баданам новобаста аз ҳолати равониям бо суръат рушд мекард, синаҳоям ба андозаи гелос сар кашиданд, вежагиҳои кўдакӣ дар суратам ба хату холи навҷавонӣ иваз мешуд. Ҳарчи бузургтар мешудам, худро аз ў дуртар мекашидам.
Дигар иҷоза намедодам маро бағал кунад, панҷа ба пушту паҳлўям бизанад.
Боре хола мўйҳоямро шона заду дуру дароз ба чеҳраам нигоҳ кард ва аз ғояти ваҷд гуфт: «Духтарам чӣ хушгил шудааст, касеро дар ин атроф зеботару мақбултар аз ў дидаӣ?». Шавҳараш аз зери абрўвони пурпушт ба ман чашм дўхт: «Нав мутаваҷҷеҳ шудӣ? Ман муддатҳост ҳусни духтарамро тамошо мекунам».
Вуҷудам аз каломи ў такон хўрд, чархидам то рўямро набинад, аммо хаёлам мижаҳои баландаш пуштамро сўрох карданд.
Хола Моҳистон як пизишки муътод ба кор буд, агар бачаҳояш набуданд, эҳтимол аслан аз бемористон ба хона барнамегашт. Маро ба ҳоли худ гузошта буд, намедонист аз сарам чӣ мегузарад. Зиндагиам ҳавое дошт олуда ба тарсу нобовариву нафрат. Он замон аввалин бор эҳсоси бекасиву танҳоӣ кардам, ҳеҷ кас дар пуштам набуд, ба ҷуз худам.