Борон ҳаял кард, аммо вақте баргашт аз он Борони чолишгар асаре намонда буд, ранг дар рўй надошт ва аз ҳаяҷон ҳаш-ҳаш нафас мекашид.
– Ҳама ҷоро гаштам, утоқҳоро, болохонаро, ҳатто анборро, аммо пайдояш накардам. Либосҳояш рўйи замин мехобид... Мабодо худкушӣ кунад, ё дигар барнагардад?
Худои ман, дорам девона мешавам!
– Бишин.
Найсон мароҳили фишору изтироб ва азоби рўҳии марбут ба он иттифоқотро гузашта буд ва дилаш ба хоҳаронаш месўхт, ки онҳо низ акнун маззаи талхи иштибоҳоти Моҳистонро мечашиданд.
Гуфторро бо садои мулоим оғоз кард, то таъсири ин фоҷеаро ба равони хоҳаронаш нармтар кунад.
– Гоҳи авқот беҳтар аст гузаштаро надонӣ, гузашта шабеҳи домест дар як ҷангали беодам, вақте пой дар он гир кард, ҳар қадар фарёд бизанӣ, садоятро ба ҷуз худат касе намешунавад. Ман то як моҳи пеш аз холадухтар чизе намедонистам, то ки рўзе модарам номаеро ба дастам дод ва гуфт: – «Инро баъди мурданам ба Санам бидеҳ...».

Чолишҳои сарнавишт

Аввалин аксуламали Шаҳбоз ба номаи модар бурўзи як ҳолати карахтӣ буд, мисле ки замин аз зери пояш
лағжид ва ў ба чоҳи бетаге фурў рафт. Дар замири нохудогоҳаш эҳсос мекард, ки як иттифоқи ваҳшатнок ва
ҷуброннопазир рух додааст, аммо наметавонист воқеиятро дуруст ташхис бидиҳад. Ҷумалоти нома монанди
гулўлае ба девори шахшудаи зеҳнаш бармехўрду бозпас
мегашт, на рўҳаш тавони қабули ин эътирофро дошт, на
зеҳнаш. Хеле тўл кашид то он карахтӣ ибтидо ба инкор ва сипас ба изтиробу хашм табдил шуд.