Ба манзили нав пас аз шаш моҳ кўч бастам, вақте нигаҳбон охирин ҷузъиёти бозсозиро анҷом доду натоиҷи корашро аз остонаи дар бо чашмони нимапўш тамошо кард. Таъмири хонаро довталабона бар дўш гирифт, хориҷ аз соатҳои корӣ, масолеҳи сохтмонро ҳамсари Мавҷигул овард. Кор дар он хонаи қадимӣ як тармими сода набуд, бозсозии комил тақозо мекард. Нигаҳбон панҷараҳои қадимиро барканд ва аз чуби босифат бароям панҷараҳои бузург сохт, фарши фарсударо иваз ва деворҳоро мисли ойина ҳамвору якнавохт кард. Хона ба андозаи нашнохтанӣ бузургу дилпазир шуд. Вакте калидро ба ў медодам, шарт гузошта буд, ки то анҷоми кор пой бар онҷо нагзорам. Розӣ шудам, аммо Эронгул пофишорӣ кард, мехост хонаи маро бубинад, ў бештар аз ман ҳавасманди кўч бастанам буд. Як шом омаду аз ман хост то ўро ба он хона бубарам. Бўйи рангу оҳаку симон аз даромадгоҳи иморат ба машом мерасид, Эронгул биниашро ҷинҷ кард, аммо ин бўйҳо барои ман паёме буд аз поёни як давраи бадбахтӣ ва оғози як зиндагии ҷадид! Чеҳраам аз хушҳолӣ шукуфт, ин эҳсоси зебо ба Эронгул ҳам мунтақил шуд, ў маро бағал карду гуфт:
– Худо воқеъан бузург аст... раҳматаш бар ту муборак!
Аз дари нимабоз садои нигаҳбонро шунидем, ў пушт ба мо дар партави нурафкани сайёр деворҳои қадимиро сумбода мезад ва оҳангеро бо садои шунаво замзама мекард. Овози дурагааш гоҳо кашида мешуду гоҳо ба авҷ мерасид ва бо андўҳи як мусибати бузург дар он фазои холӣ танин меандохт. Ман он оҳангро, ки ҳолати равонии нигаҳбонро ба вузуҳ мунъакис мекард, барои аввалин бор мешунидам, ҳовии дарду ғам буд ва афсурдагӣ илқо мекард. Эронгул ангушт ба лаб бурду ишора кард, ки дам назанам.