Ин тасвирро махмали рўйи девор бо акси гавазнҳои лаби ҷўй комил мекард ва чархи хайётии рангбохта, ки шабеҳи аспи пир дар гўшае «ғалт» зада буд. Ними утоқро як пионои қадимӣ ишғол мекард, ки калидҳои шикастааш миллаҳои зангзадаи роҳи оҳанро ба ёд меовард.
Девори нишеман пур аз аксҳои қадимӣ буд, мардҳое бо либоси низомӣ ва занҳое бо пўшокҳои миллӣ ва қалпоқҳои тоторӣ.
Аз чорчўбаи бузурге аски ҷавонии Фавзия, дар симои як зани бисёр зебо, ки сар ба шонаи марди низомипўш гузошта буд, ба сўйи ояндаи ҳузнангези ў лабханд мезад.
Дар деворҳои дигар тоблуҳое бо ояҳое аз Қуръон ва қолие бо тасвири Каъба дида мешуд. Утоқи писараш тозаву бонизом буд, ҳеҷ намегуфтӣ, ки ин ҷо як марди майзада зиндагӣ мекард. Писари Фавзия муҳандиси ҳирфаӣ буд ва то издивоҷ ҷуръае ба даҳон намегирифт, тамоми бадбахтиҳояш баъди ҷудоӣ аз ҳамсараш оғоз шуданд, худро бой дод ва рў ба май овард. Ман дар умрам модареро ба андозаи Фавзия сабур надидам, писарашро ба ҳар шакле қабул дошт, бо ҳама нуқсу гуноҳаш ва дунёеро, ки дар он писараш вуҷуд надошт, намепазируфт.
Ман акнун як пой дар парваришгоҳ доштам ва пойи дигар дар хонаи Фавзия. Рўзона сари кор будам ва шабона сари болини ў. Басахтӣ ғизо мехўрд, лабҳояшро мефишурд, мегуфт, рисқаш дар ин дунё баста шудааст, ғизо аз гулўяш поин намеравад. Танҳо ба хотири таҳорат аз ҷой баланд мешуд, соатҳо дар такяи болишт намоз мегузошт, Қуръон мехонд ва барои гуноҳони фарзандаш аз Парвардигор омурзиш илтиҷо мекард. Фишори хунаш ағлаб боло мерафт, дасту пояш варам карда буд ва аз нафастангӣ азият мекашид. Моҳтоб ва Ганҷалӣ бо навбат ўро доруву дармон мекарданд.