Ногаҳон ў лаб ба сухан боз кард.
– Гоҳи авқот барои суқути зиндагӣ танҳо як сония кофӣ аст, мисли шишаи панҷара, ки дар фосилаи як нафас аз санги тасодуфии бачае аз хиёбон тикка-тикка мешавад.
Вақте чизеро дорӣ хаёл мекунӣ ҳамеша ҳамин тавр мемонад, вақте аз даст рафт, он вақт аст, ки бароят сад баробар арзишманд мешавад. Ман дар чиҳилумин баҳори зиндагиам, дар як рўзи боронӣ, ки аз рўзҳои дигари он фасли пур аз рутубат тавофут надошт, аз хона берун омадам.
Чатрамро боз кардам, аммо дилам намехост дур шавам.
Зери борон, дар мобайни кўча, ба манзилам хира шудам.
Аз дохил хандаи бачаҳоям ба гўш мерасид, он садо хушбахтӣ илқо мекард, ҳамсарам аз паси панҷара ба сўям як бўсаи ҳавоӣ фиристод ва рафт то пероҳани шабро, ки ҳамранги чашмони обиаш буд ва ба таври шигифтангез ба ў мезебид, аз тан берун биёварад.
Ногаҳон андўҳи бузург, ба бузургии санги осиё рўйи қалбам нишаст ва маззаи ношинос ба талхии ширинкоҳ, кому забонамро бурма кард. Як ҳиссе ба ман гуфт: «Ин хонаву хонаводаро барои охирин бор мебинӣ».
Як соат баъд вақте дар такяи нардаи оҳанӣ ба маҳалли сохтусоз боло мешудам, ногаҳон раъду барқ ба ман исобат кард. Дар он як лаҳза тамоми зиндагӣ аз пеши чашмам гузашт... Сипас, бўйи пашм ва пўсти сўхта ба димоғам расид, вуҷудам оташ гирифт, хаёл кардам дорам дар тоба бирён мешавам. Ин танҳо чизе буд, ки аз он рўз дар ёдам монд. Барои як сол ба кома рафтам, ҳастиям дошт ба самти нестӣ мерафт. Гоҳе садоҳоро мешунидам, вале ағлаб беҳўшу беёд будам. Боре шунидам, ки духтур ба ҳамсарам мегуфт: «азияташ накунед, ин одам дигар мисли як сабзавот аст, иҷоза бидиҳед дастгоҳи бақои ҳастиро хомўш кунем». Ҳамсарам шакку тардид дошт.